En iyi sinema arkadaşım annem, en iyi maç arkadaşım babamdı.

Pazar günleri Bursaspor demekti. Yağmur çamur; kar kıyamet; cehennem sıcağı dinlemez maça giderdik babacığımla, Salimimle.

Geceleyin heyecandan uyku tutmazdı; maç hayalleri kurardım.

Bursaspor’un atacağı goller gelirdi gözlerimin önüne; Bursaspor fotoğrafları yapıştırdığım defterimi açar açar bakardım; futbol topuma sarılır uyurdum; sabahı iple çekerdim.

*******************

Çocukluğumda Bursa’da en beğendiğim mekân Atatürk Stadyumu, en güvendiğim şey Bursaspor’du. Yense de yenilse de Bursaspor dünyanın en iyi takımıydı ve dünyanın en şık formasıydı benim için; yeşil-beyaz Bursaspor forması. O forma çimlere nasıl da yakışırdı.

*******************

Annemin yaptığı ıspanaklı Selanik böreğini, tahinli keki çay doldurduğumuz termosu; gazetelerin, dürbünün, beton tribünlerde altımıza sereceğimiz kilimin ve şemsiyenin bulunduğu torbamıza koyardık.

Annemin ördüğü yeşil beyaz beremi başıma takar; boynuma yeşil beyaz atkımı dolar; annemin yaptığı yeşil beyaz bayrağımı alır; babamın elinden tutardım; yola koyulurduk.

Annem kapıdan uğurlarken motive ederdi; ‘’hadi bakalım yenin de gelin’’.

 

O EN GÜZEL YÜRÜYÜŞ

 

Hisar sokaklarında baba oğul maç muhabbeti yaparak ele yürür; Devlet Hastanesi’nin yanından Yıldız Kahve’ye iner, orada bir süre Bursa ovasına babamın doğduğu Muradiye’ye hayranlıkla bakar; Gece Mahallesini geçip Altıparmak’a varır; Atatürk Stadı’na yönelirdik.

Beni Bursaspor’uma, Atatürk Stadına; Amigo Yaşar’ın yönettiği tezahüratlara; seyirciyle tek yürek olmaya; kendimi bir bütünün parçası hissetmeye kavuşturan bu yürüyüş ömrüm boyunca yaptığım en güzel yürüyüş olmuştur.

*******************

Atatürk Stadı’nı görünce zıplardım, coşkuyla koşmaya çalışırdım; babacığım “dur evladım dur;  vardık işte’’ derdi heyecanıma şefkatle gülümseyip.

Yani demem o ki…

Çocukluğumdu benim Atatürk Stadı. Çocukluğumu, gençliğimi yıktınız.

Oraya millet bahçesi açsanız da kalbimde oluşan uçurumu dolduramazsınız.

 

MİLLET BAHÇESİ

 

Hatıralar mabedimiz Atatürk Stadyumu yıkıldı. Bursaspor küme düştü. Millet bahçesi açıldı. Ama dürüstçe konuşalım; vicdanımıza kulak verdiğimizde biliyoruz ki; Atatürk Stadı açık bir yaradır, ruhlarımızda kanıyor.

Bu şehir emin olunuz ki…

Bursaspor’u kuranları; Atatürk stadını inşa edenleri; Bursaspor’u şampiyon yapanları; Atatürk Stadı’nı yıkanları; stat yıkılırken sessiz kalanları; stada ilişkin sözler verip tutmayanları ve Bursaspor’u küme düşürenleri unutmayacaktır.

*******************

Şehirlerin hafızaları vardır ve zannedilenden çok daha güçlüdür o hafıza.