Merhabalar sevgili okurlar, bu benim ilk köşem. Sizlere, yaşantım boyunca unutamadığım bir andan bahsedeceğim…

Daha o zamanlarda ilkokulda okuyordum, neden olduğunu bilmiyorum ama kelimeleri yutarak konuşuyordum. “Gel” kelimesini “del”, “çek” kelimesini “çet” ve daha birçok şey. Sonrasında sebebini bilmediğim bir nedenden dolayı konuşamamaya, konuşurken kelimeleri uzatarak konuşmaya başladım. Birçok tedavi merkezine başvurdum eğitimler aldım, destek aldım bir süre düzeldi sonrasında tekrar başladı. İlkokul böylece devam etti.

Ortaokula başladığım sene korkularım daha da arttı. Acaba konuşabilir miyim, sözlülere kalkabilir miyim, cevap verebilir miyim diye. Korkularımı yenmek için hep çabaladım, çalıştım ama maalesef olmadı. Her gün her saat, hatta her dakika aklıma geldiğinde acaba neden böyleyim neden diğerleri gibi akıcı olarak konuşamıyorum neden bir tek ben böyleyim diye düşünüp duruyordum.

***

Hiç unutmam bir hafta sonu kahvaltı ediyorum o sırada sütçü geçiyordu mahalleden annem de oğlum sütçüyü durdur da süt alalım diye söylemişti bana sonrasında pencereyi açtım ve dediğim tek kelime “S” harfiydi işte o an bütün her şey başıma yıkıldı.

Koltuğa oturup ağlamıştım. Hayatımın en kötü günü en kötü zamanıydı. Hala unutamıyorum o an hissettiklerimi.

Aslında en ama en acı anım da liseye geçtiğim seneydi. Yeni öğretmenler, yeni arkadaşlar ve yeni okul, içimde hem çok büyük korku hem de çok büyük heyecan vardı.

Yine aynı şeyleri düşünmeye başladım. Acaba benimle dalga geçerler mi, konuşabilir miyim diye. Ne yazık ki korktuğum başıma geldi o sene.

Yine bir gün aynı düşünceler tekrar aklıma geldi ve babama dedim ki ‘Baba ben okumak istemiyorum konuşmamdan dolayı herkes dalga geçti, konuşamadım böyle olmasını istemiyorum artık.’

 Bunun üzerine babamın söylediği cümleler beni daha da güçlendirdi. “Oğlum bu bir engel değil sana sadece senin sınavın, böyle düşünme sen sadece Allaha dua et en kısa zamanda düzeleceksin sakın üzülme. Baban hep yanında” dedikten sonra kararımı verdim.

 “Artık pes etmeyeceğim ne olursa olsun, ne çıkarsa çıksın karşıma mücadele edeceğim düzelmek için elimden geleni yapacağım” diye kendime şart koştum.

Zaman öyle bir şey ki size yavaş yavaş her şeyi gösteriyor, veriyor. Her gün her dakika hatta her saniye Allah’ıma dua ettim. Zaman geçtikçe fark ediyordum konuşmamın düzeldiğini geliştiğini, gelişme gösterdiğini. Artık çok küçük pürüzler kalsa bile kekemeliği kendimden bir parça olarak kabul etmiştim. Şimdiler de bunu iyice kırdım şükürler olsun.

‘Hayatım boyunca da böyle devam edeceğim’ diye karar verdim kendime ama inanıyorum ki bir gün Allah’ım bana o güzel günleri tamamen düzeldiğim iyileştiğim günleri gösterecek…

O zamanlarda benimle alay edip, dalga geçen tüm arkadaşlarıma gülüp geçeceğim vakti gelince.

Kimse de benim başıma bu gelmez demesin. Bu da benim imtihanımdı, şükürler olsun başarıyla bitirmek üzereyim…

***

Buradan benim gibi olan arkadaşlarıma, kardeşlerime şunları söylemek istiyorum; Bu sorunu kendinize sakın engel olarak görmeyin asla kötü şeyler düşünmeyin! Her zaman mücadele edin sakın ama sakın pes etmeyin! Bunlar sizin sadece hayatınızda olan bir sınav ve unutmayın ki bunu yenmek sizin elinizde…

Her gün Allah’a dua edin. Zamanı geldiğinde sizler de farkına varacaksınız…

İnanın bu sınavı geçmek sizin elinizde…