Bazen arabada çalan bir şarkı, gittiğimiz yolu değiştirmez; ama içimizdeki yolculuğu değiştirir.

Yol bildiğimiz yoldur. Aynı caddeler, aynı binalar, aynı trafik ışıkları… Arabanın camından şehir akıp giderken fonda bir müzik çalmaya başlar. Ve bir anda kendimizi, sanki bir Türk filminin içinde buluruz.

Kamera dışarıdan bizi çekiyordur sanki.

Nereye gittiğimizi biliyoruzdur ama içimizden neler geçtiğini kimse bilmiyordur.

Bir şarkı, yıllardır görmediğimiz bir yüzü çıkarabilir karşımıza. Unuttuğumuzu sandığımız bir konuşmayı hatırlatabilir. Bir evin kapısını, bir sokağın köşesini, gençliğimizden kalmış bir duyguyu yeniden getirebilir.

Üstelik bunu hiç beklemediğimiz bir anda yapar.

Müziğin tuhaf bir hafızası vardır. Bazen aklımızın hatırlamadığını kalbimiz hatırlar. Birkaç nota, yıllardır kapalı duran bir çekmeceyi açar.

Sonra fark ederiz ki aslında sadece yolda değilizdir.

Geçmişimizin içinden de geçiyoruzdur.

Belki hayatımızın bazı sahnelerini değiştirmek isteriz. Başka türlü konuşmak, başka türlü susmak, başka bir karar vermek… Ama hayatın geri sarma tuşu yoktur.

Yine de insan değişebilir.

Aynı şarkıyı yıllar sonra dinlediğinde artık aynı kişi olmadığını fark eder. Bir zamanlar canını yakan şey, bugün sadece bir hatıradır. Bir zamanlar vazgeçilmez sandığı biri, artık hayatının bir bölümünde kalmış bir karakterdir.

Ve insan ilk kez şunu fark eder:

Bazı insanlar hayatımızın tamamı değil, sadece bir sahnesidir.

Araba ilerlerken müzik devam eder. Dışarıda hayat kendi telaşıyla akmaktadır. İnsanlar işe yetişmekte, çocuklar okula gitmekte, birileri bir yerlere yetişmeye çalışmaktadır.

Biz ise birkaç dakikalığına kendi filmimizin içine çekilmişizdir.

Belki de hayatın en gerçek anları tam da böyle anlardır. Büyük kararların, büyük cümlelerin olmadığı; sadece bir şarkının eşlik ettiği sıradan bir yolculuk…

Çünkü insan bazen durduğunda değil, yol alırken kendisiyle karşılaşır.

Müzik susar.

Şehir kaldığı yerden devam eder.

Ben de direksiyona biraz daha sıkı tutunup yola bakarım.

Bu kez geçmişe değil, önüme…

Çünkü hayat bir Türk filmi gibi dramatik olabilir ama güzel tarafı şu:

Son sahneyi henüz bilmiyoruz.

Ve yol devam ediyorsa, hikâye de bitmemiştir.