Kelimenin tek anlamıyla büyük bir hayal kırıklığı yaşıyoruz. Bursasporluların hepsi büyük bir inanç taşırken, bunun sahada yansımasını görmemek bizleri gerçekten üzüyor, kırıyor ve döküyor.
Stres yaşıyor olabilirler, sinir taşıyor olabilirler birçok olumsuzlukla mücadele ediyor olabilirler… Bu konuda son derece haklı da olabilirler.
Peki kendilerine sonsuz bir sadakatle bağlı ve inanç taşıyan binlerce taraftarın yok mu? Herkes gün içerisinde ekonomisinden sosyal hayatına kadar sıkıntı içinde değil mi?
Masa başında imza atarken, profesyonellik konuşturan oyuncu grubu aynı duygularla sahada neden yer alamaz?
Genç oyuncuları tenzih ederim ama bu krizden kulübü çıkaracak hiçbir mangal yürekli yok mu?
Kahramanlık yapsın istemiyoruz elbette ama şu takıma gerçekten ağabeylik yapacak, sorumluluk alacak ve bu işi gerçekten başarabileceğimize inanacak ve inandıracak bir bilinci diğerlerine göre daha açık bir zat-ı muhterem bulunmuyor mu bu kadro içerisinde?
Ligin en pahalı 3’ncü takımı konumunda yer alan Yeşil Beyazlıların, ligin sondan ikincisi ve düşmenin en net adaylarından olan bu ekibin neden burada yer aldığına dair görüş belirtecek kimse yok mu?
Soruları elbette sıralayabiliriz, eleştiri boyutlarını zirveye dahi taşıyabiliriz… Ama fayda getirecek bir durum olduğunu düşünmüyorum
Elimizden geldiğince olumlu baktığımız hastayı gün be gün kaybediyoruz. Birkaç hafta sonra entübe olacak gibi duruyor.
Sanki tüm hekimler etrafımızda, ‘her şeye hazırlıklı olun’  diyor.
Keçileri zor tutmaya çalışıyoruz, düşündükçe keçilere daha çok sahip olamıyoruz. İşin içinden çıkamıyoruz ama nasıl çıkacağımızı da bilemiyoruz…
Bilenleri de piste davet ediyoruz.