Bir zamanlar, barışı tasvir eden en iyi resmi çizen sanatçıya ödül vereceğini duyuran bir kral yaşarmış...

Birçok büyük ressam krala en iyi eserlerinden birkaçını göndermiş. Çeşitli başyapıtlar arasında, karla kaplı dağların huzur içinde yükseldiği sakin bir gölün mükemmel bir yansıması olan bir resim de vardı.

Üstte ise kabarık bulutlarla dolu berrak mavi bir gökyüzü vardı.

Resim mükemmeldi...

Çeşitli sanatçıların barış temalı resimlerini gören çoğu insan bunun en iyisi olduğunu düşündü.

Ancak kral kazananı açıkladığında herkes şok oldu.!

Ödülü kazanan resimde de dağlar vardı, ama engebeli ve çıplaktı. Gökyüzü çok öfkeli görünüyordu ve şimşekler çakıyordu.

Hiç de huzurlu görünmüyordu...

Ressamın yanlışlıkla barış yerine fırtınayı tasvir eden bir resim sunduğu izlenimi veriyordu.

Ama resme yakından bakıldığında, kayaların çatlaklarında büyüyen küçük bir çalılık görülebiliyordu.

Çalılıkta bir anne kuş yuva yapmıştı.

Öfkeli havanın ortasında, kuş yuvasında huzur içinde oturuyordu.

Huzur, gürültü ve sorun olmayan bir yerde olmak anlamına gelmez. Huzur, tüm kaosun ortasında olup yine de kalben sakin olmak demektir. Gerçek huzur, çevrenin durumu değil, zihnin durumudur...

Kaotik çevreye karşın sakinliğini koruyan anne kuş, gerçekten de huzurun en iyi temsilcisiydi...

(Tüm zamanların kısa hikayelerinden)

Çıkarım:

İnsanlar; modern yaşamın getirdiği stres, kaygı ve belirsizliklerle baş edebilmek, zihinsel ve fiziksel dengelerini koruyabilmek için sürekli huzur ararlar.

Özellikle modern kent yaşamının kaosunda bunaldıklarında...

Ve huzuru dışarıda, uzaklarda, sessizliklerde ararlar...

Oysa gerçek huzur, dışarıdaki sessizlikten ziyade, insanın kendi iç dünyasında ve zihnindeki karmaşayı susturabilmesinde saklıdır.

Yaşamın karmaşası ve gürültüsü içinde bile insan, kendi dengesini kurarak sükuneti bulabilir...

Dış dünyadaki sessizlik her zaman ruh dinginliği getirmez.

Asıl önemlisi çevrendeki hareketliliğe karşın iç huzuru koruyabilmektir.

Dalgaların sesi yahut rüzgârın uğultusu gibi doğal gürültüler, zihni yatıştırarak en iyi terapiyi sunabilir evet ama her zaman değil...

Kimi kez çok sevdiğimiz birinin yanında, kahkahaların arasında bile aradığımız huzuru bulabiliriz...

Yaşamın hızlı koşturmacasında kendimize her zaman bir huzur alana oluşturabilmeliyiz...

Huzur, dış dünyada, eşyalarda yahut başka insanlarda değil; insanın kendi iç dünyasında aranmalıdır.

Geçmişin pişmanlıklarından ve gelecek kaygılarından sıyrılarak ‘şimdiye’ odaklanmak, huzuru yakalamanın temel anahtarıdır.

Dün, dün de kalmıştır, yarın ise meçhul.!

An, bu andır, önemli olan anı yaşamak...

Huzuru bulmak; şimdiki zamana odaklanmak, beklentileri azaltmak, düzenli nefes egzersizleri yapmak, doğayla bağ kurmak ve pozitif insanlarla vakit geçirmekle olasıdır.

Sağlığa özen göstermek, şükretmek ve affetmek iç huzuru artırır.

Geçmişin pişmanlıkları ve geleceğin kaygıları yerine bu anda kalmalıyız yani...

Asla değiştiremeyeceğimiz şeyleri kabul edip, kendimizi ve başkalarını affederek yüklerimizden kurtulabilmeliyiz...

Açık havada yürüyüş yapmak, yeşillik alanlarda zaman geçirmek iyi geliyorsa denemeliyiz ama huzuru asıl kendi iç dünyamızda oluşturmalıyız...

Sahip olduğumuz güzelliklere odaklanarak minnet duygumuzu beslemeliyiz.

İbadet ve dua ile manevi yönümüzü beslemeliyiz...