8 Mart günü oynanan Bursaspor – Muşspor karşılaşması, aslında Türk futbolunun yıllardır çözemediği bir sorunu bir kez daha gözler önüne serdi: Futbol sahalarında rekabet var ama ne yazık ki saygı yok.

Kâğıt üzerinde sıradan bir lig maçıydı.

90 dakika, üç puan ve şampiyonluk yarışını ilgilendiren bir mücadele. Ancak Muş’ta oynanan bu karşılaşma, futboldan çok tribünlerde yaşanan olaylarla gündeme geldi. Taşlar, yabancı maddeler, kartopunun içine konulan sert cisimler… Sahadaki oyuncular futbol oynamaya çalışırken tribünlerde adeta başka bir maç oynanıyordu.

Oysa futbol dediğimiz şey, şehirlerin gururunu temsil eden bir spor olmalı. İnsanlar takımlarını destekler, bağırır, sevinir, üzülür… Ama rakibini düşman görmez.

Türkiye’de ne yazık ki yıllardır aynı hatayı yapıyoruz.

Rakip takım geldiğinde ona misafir gibi değil, işgalci gibi davranıyoruz. Tribünde öfke büyüyor, sosyal medyada nefret büyüyor ve sonunda sporun ruhu kayboluyor.

En ironik tarafı ise şu:

Maç öncesinde iki takım oyuncuları sahaya 8 Mart Dünya Kadınlar Günü pankartıyla çıktı.

Yani mesaj barıştı, eşitlikti, saygıydı.

Ama tribünlerde tam tersi bir tablo vardı.

Futbolun en güzel tarafı rekabettir. Bursaspor’un deplasmanda aldığı galibiyet elbette sportif anlamda önemlidir. Ancak bu maçtan geriye kalan asıl soru şu olmalı:

Biz gerçekten futbol izliyor muyuz, yoksa öfkemizi boşaltacak bir alan mı arıyoruz?

Türkiye’de futbol kültürü yeniden düşünülmek zorunda. Çünkü statlar nefretin değil, coşkunun adresi olmalı. Bir gün çocuklarımızı gönül rahatlığıyla tribüne götürmek istiyorsak, önce şunu kabul etmemiz gerekiyor:

Futbol rakiple oynanır, düşmanla değil.