Her şey çok hızlı. Sabah uyanıyoruz, elimiz telefona gidiyor. Gün başlıyor ama aslında biz çoktan tükenmiş oluyoruz. Haberler, mesajlar, bildirimler… Daha kahvemiz soğumadan dünyayı tüketiyoruz. Ama garip bir şey var: Bu kadar çok şey yaşarken, aslında hiçbir şeyi tam anlamıyla hissetmiyoruz.

Eskiden bir anın ağırlığı vardı. Bir bekleyişin, bir özlemin, bir sevincin… Şimdi ise her şey anlık. Seviniyoruz, ama birkaç saniye. Üzülüyoruz, ama onu bile tam yaşayamadan başka bir şeye kayıyoruz. Duygularımız bile hız çağının kurbanı olmuş durumda.

İnsan ilişkileri de bundan nasibini aldı. Sohbetler derin değil, hızlı. Sorular yüzeysel, cevaplar ezbere. Kimse gerçekten “nasılsın?” diye sormuyor, sorsa da cevabını dinleyecek sabrı yok. Çünkü herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama kimse nereye gittiğini bilmiyor.

Belki de en büyük kaybımız burada başlıyor: Derinlik.

Bir insanı gerçekten tanımak, bir duyguyu iliklerine kadar yaşamak, bir anın içinde kalabilmek… Bunlar artık lüks gibi görülüyor. Oysa insanı insan yapan tam da bu değil mi?

Hızlı yaşamak bize zaman kazandırmadı, aksine anlam kaybettirdi. Daha çok şey yapıyoruz ama daha az hissediyoruz. Daha çok konuşuyoruz ama daha az anlıyoruz.

Belki de biraz yavaşlamamız gerekiyor.

Bir anın içinde durmayı öğrenmek, bir duyguyu bastırmadan yaşamak, bir insanı gerçekten dinlemek… Çünkü hayat hızla geçip gidiyor ama hissedilmeyen hiçbir şey gerçekten yaşanmış sayılmıyor.

Ve insan, en çok da hissetmediği hayatın yorgunu oluyor.