Bir ay boyunca sabrın, paylaşmanın ve kendimizi biraz daha anlamanın içinden geçtik. Oruçla sadece aç kalmadık; kimi zaman susmayı öğrendik, kimi zaman kalbimizi yumuşattık, kimi zaman da hayatın telaşında unuttuğumuz şeyleri hatırladık. Şimdi ise o beklenen gün geldi: Bayram.

Bayram dediğin sadece tatil değil aslında. Bayram; kapısı çalınmayan bir komşuyu hatırlamak, uzun zamandır aranmayan bir büyüğün sesini duymak, kırgınlıkların üstüne bir çizgi çekip “gel, yeniden başlayalım” diyebilmektir. Bugün sofralarımız kalabalık olabilir ya da olmayabilir… Ama önemli olan o sofraya koyduğumuz niyet, paylaştığımız gönüldür.

Eskiden bayram sabahlarının bir ağırlığı vardı. Erkenden kalkılır, en temiz kıyafetler giyilir, büyüklerin elleri özenle öpülürdü. Şimdi zaman değişti, hayat hızlandı… Ama bazı şeyler değişmemeli. Çünkü bayramı bayram yapan tam da bu küçük ama kıymetli gelenekler.

Belki bu bayram herkesin içi tam olarak huzurlu değil. Hayatın yükü, geçim derdi, uzaklıklar, özlemler… Ama yine de bayram; tüm bu ağırlığın içinde küçük bir nefes alma yeridir. Bir tebessüm, bir mesaj, bir sarılma… Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey bunlardır.

O yüzden bugün, kendine de iyi davran. Sevdiklerine de… Küçük şeyleri büyüt, büyük dertleri biraz küçült. Çünkü bayram, en çok da kalpte başlar.