Okul koridorlarında yankılanması gereken sesler; kahkaha, merak ve umut olmalıydı. Ancak son dönemde Şanlıurfa ve Kahramanmaraş merkezli saldırı haberleri, sırt çantalarında taşınması gereken defterlerin yerini görünmez bir yükün aldığını gösteriyor: korku, öfke ve yalnızlık. Bu noktada sormamız gereken soru basit ama ağır: Okullarda eksik olan şey güvenlik mi, yoksa sevgi mi?
Güvenlik elbette bir zorunluluktur. Kamera sistemleri, kontrollü giriş-çıkışlar ve disiplin mekanizmaları olmadan çocukları korumak mümkün değildir. Aileler çocuklarını okula gönderirken onların güvende olduğunu bilmek ister. Ancak sadece fiziksel önlemlerle bu sorunun çözülebileceğini düşünmek eksik bir bakış açısıdır. Çünkü şiddet çoğu zaman dışarıdan değil, içeriden doğar. Bir öğrencinin içinde büyüyen öfke, ihmal edildiğinde en sağlam kapıları bile aşabilir.
Sevgi ise çoğu zaman ikinci plana atılan ama aslında en temel ihtiyaçlardan biridir. Bir çocuğun kendini değerli hissetmesi, anlaşılması ve kabul görmesi onun ruhsal dünyasını şekillendirir. Eğer bir öğrenci kendini yalnız, dışlanmış ya da görünmez hissediyorsa, bu duygular zamanla karanlığa dönüşebilir. Oysa bir öğretmenin ilgili yaklaşımı, bir arkadaşın samimi desteği ya da bir ebeveynin içten ilgisi, bu karanlığı aydınlatabilir.
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan olaylar, bize sadece bireysel değil, toplumsal bir eksikliği de hatırlatıyor. Eğitim sistemi yalnızca akademik başarıya odaklanmamalı; aynı zamanda öğrencilerin duygusal gelişimini de desteklemelidir. Rehberlik hizmetleri güçlendirilmeli, öğretmenler bu konuda daha fazla desteklenmeli ve aileler çocuklarıyla daha güçlü bağlar kurmalıdır.
Belki de mesele güvenlik ve sevgi arasında bir tercih yapmak değildir. Asıl ihtiyaç, bu ikisini dengeli bir şekilde bir araya getirmektir. Güvenli ama sevgisiz bir ortam soğuk ve uzak olurken, sevgi dolu ama kontrolsüz bir ortam da riskler barındırır. Doğru olan, hem koruyan hem de anlayan bir okul iklimi yaratmaktır.
Çünkü her çocuk, sırt çantasında sadece kitaplarını taşımalı; korkularını değil.
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
AHMET KAMİL ATA
Sırt çantasındaki karanlık
Okul koridorlarında yankılanması gereken sesler; kahkaha, merak ve umut olmalıydı. Ancak son dönemde Şanlıurfa ve Kahramanmaraş merkezli saldırı haberleri, sırt çantalarında taşınması gereken defterlerin yerini görünmez bir yükün aldığını gösteriyor: korku, öfke ve yalnızlık. Bu noktada sormamız gereken soru basit ama ağır: Okullarda eksik olan şey güvenlik mi, yoksa sevgi mi?
Güvenlik elbette bir zorunluluktur. Kamera sistemleri, kontrollü giriş-çıkışlar ve disiplin mekanizmaları olmadan çocukları korumak mümkün değildir. Aileler çocuklarını okula gönderirken onların güvende olduğunu bilmek ister. Ancak sadece fiziksel önlemlerle bu sorunun çözülebileceğini düşünmek eksik bir bakış açısıdır. Çünkü şiddet çoğu zaman dışarıdan değil, içeriden doğar. Bir öğrencinin içinde büyüyen öfke, ihmal edildiğinde en sağlam kapıları bile aşabilir.
Sevgi ise çoğu zaman ikinci plana atılan ama aslında en temel ihtiyaçlardan biridir. Bir çocuğun kendini değerli hissetmesi, anlaşılması ve kabul görmesi onun ruhsal dünyasını şekillendirir. Eğer bir öğrenci kendini yalnız, dışlanmış ya da görünmez hissediyorsa, bu duygular zamanla karanlığa dönüşebilir. Oysa bir öğretmenin ilgili yaklaşımı, bir arkadaşın samimi desteği ya da bir ebeveynin içten ilgisi, bu karanlığı aydınlatabilir.
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan olaylar, bize sadece bireysel değil, toplumsal bir eksikliği de hatırlatıyor. Eğitim sistemi yalnızca akademik başarıya odaklanmamalı; aynı zamanda öğrencilerin duygusal gelişimini de desteklemelidir. Rehberlik hizmetleri güçlendirilmeli, öğretmenler bu konuda daha fazla desteklenmeli ve aileler çocuklarıyla daha güçlü bağlar kurmalıdır.
Belki de mesele güvenlik ve sevgi arasında bir tercih yapmak değildir. Asıl ihtiyaç, bu ikisini dengeli bir şekilde bir araya getirmektir. Güvenli ama sevgisiz bir ortam soğuk ve uzak olurken, sevgi dolu ama kontrolsüz bir ortam da riskler barındırır. Doğru olan, hem koruyan hem de anlayan bir okul iklimi yaratmaktır.
Çünkü her çocuk, sırt çantasında sadece kitaplarını taşımalı; korkularını değil.