Bazı yemeklerin tarifini kitaplarda bulamazsınız.

Ne kadar tuz konulacağını, kaç dakika pişirileceğini, hangi baharatın ne zaman ekleneceğini öğrenebilirsiniz. Ama bir yemeği gerçekten unutulmaz yapan o küçük dokunuşun ölçüsü yoktur.

Onun adı sevgidir.

Geçtiğimiz günlerde Bursa Gastronomi Festivali’nde mutfak önlüğünü giyen Bursa Büyükşehir Belediye Başkan Vekili Şahin Biba’nın sözleri de tam olarak bunu hatırlattı bize:

“Mutfaktaki sırrım sevgi baharatıdır.”

İlk bakışta hoş bir söz gibi gelebilir.

Ama biraz durup düşününce, aslında hayatın kendisine dair çok şey anlatıyor.

Çünkü mesele yalnızca bir yemeğin lezzeti değil.

Mesele, insanın yaptığı her işe ne kattığı...

Bir anne sofraya yemek koyarken yalnızca yemek pişirmez. Evladının karnını değil, gönlünü de doyurmak ister.

Bir baba, ailesi için ekmeğinin peşinden koşarken yalnızca para kazanmaz. Sevdiklerine daha güzel bir hayat bırakmanın mücadelesini verir.

Bir usta işini yaparken yalnızca ortaya bir ürün çıkarmaz; emeğini, sabrını ve yılların tecrübesini de işine katar.

Bir şehir ise yalnızca binalardan, caddelerden ve meydanlardan oluşmaz.

Şehirleri şehir yapan; hafızası, kültürü, sofrası ve insanlarının birbirine bıraktığı duygudur.

İşte Bursa’nın mutfağı da biraz böyle...

Yüzyılların birikiminden süzülüp gelen tarifler, sadece karın doyurmanın ötesinde bir kültürün taşıyıcısıdır. Bir yufka ıslamasında, bir kebapta, bir yahni ya da enginar dolmasında yalnızca malzemeler yoktur.

Geçmiş vardır, anılar vardır.

Büyükannelerin mutfakları, kalabalık sofralar, bayramlar, düğünler, misafirlikler vardır.

Ve belki de en önemlisi, insanı insana bağlayan o görünmez bağ vardır.

Biba’nın “sevgi baharatı” sözü tam da burada anlam kazanıyor.

Çünkü bugün hayatımızın birçok alanında eksikliğini hissettiğimiz şey aslında çok basit:

Birbirimize iyi niyetle yaklaşmak...

Yaptığımız işi önemsemek...

Emeğe saygı duymak...

Bir sofraya oturduğumuzda karşımızdakinin de aynı sofranın kıymetini taşıdığını hatırlamak...

Belki de modern dünyanın unutturmaya çalıştığı en eski tarif budur.

Sevgi katmadan yapılan iş, ne kadar kusursuz görünürse görünsün bir yerinden eksik kalır.

Bir yemeğe fazla tuz atabilirsiniz, baharatı az koyabilirsiniz, tarifi değiştirebilirsiniz.

Ama sevgiyi eksilttiğinizde, yerine başka hiçbir malzeme koyamazsınız.

Bursa Gastronomi Festivali’nin “Fetheden Lezzetler” teması da bu açıdan yalnızca mutfak kültürünü anlatmıyor.

Bize, fethetmenin yalnızca topraklarla olmadığını da hatırlatıyor.

Bazen bir şehrin kalbine bir yemekle dokunursunuz.

Bazen bir tarif, yüzlerce yıllık bir hikâyeyi bugüne taşır.

Bazen de bir sofrada yan yana oturan insanlar, bütün farklılıklarını bir kenara bırakıp aynı lezzeti paylaşır.

İşte asıl fetih belki de budur:

Gönüllere dokunabilmek.

Bugün gastronomiden, coğrafi işaretlerden, geleneksel tariflerden ve dünya mutfaklarından konuşuyoruz.

Ama bütün bu zenginliklerin arasında unutmamamız gereken çok daha kıymetli bir tarif var:

Emeğin içine sevgi katmak.

Çünkü sevgiyle hazırlanan yemek yalnızca mideye değil, hatıralara da dokunur.

Yıllar sonra bir yemeğin tadını değil, o sofrada kimlerin olduğunu hatırlarsınız.

Annenizin elini, babanızın sandalyesini, çocukluğunuzun mutfağını, bayram sabahlarını, kalabalık aile sofralarını...

Ve bir tabak yemeğin etrafında toplanan insanları...

Belki de bu yüzden bazı yemeklerin kokusu bizi yıllar öncesine götürür.

Çünkü onların içinde yalnızca un, et, sebze ve baharat yoktur.

Sevgi vardır.

Bursa’nın mutfağı da işte bu yüzden yalnızca gastronomik bir miras değil, aynı zamanda duygusal bir hafızadır.

Şahin Biba’nın mutfakta söylediği o sade cümle, aslında hepimize küçük ama önemli bir ders veriyor:

Hayatta yaptığımız hiçbir işin en değerli malzemesi sevgiden daha pahalı değildir.

Ve belki bugün sofralarımızın da, şehirlerimizin de, ilişkilerimizin de en çok ihtiyacı olan şey budur.

Bir tutam sabır, bir avuç emek, biraz vefa ve mutlaka...

Bolca sevgi baharatı.

Çünkü bazı tariflerin ölçüsü yoktur.

Ama tadı unutulmaz.

Sevgiyle yapılan hiçbir şey, kolay kolay unutulmaz.