Bir zamanlar evlilik kararlarının içinde sessizce dolaşan bir düşünce vardı: “Şimdi böyle ama evlenince değişir.”
Çok çalışmıyor mu? Evlendikten sonra çalışır.
Sorumluluk almıyor mu? Evlilik onu olgunlaştırır.
Öfkesini kontrol edemiyor mu? Ben onu sakinleştiririm.
Ailesine fazlasıyla bağlı mı? Kendi ailesini kurduğunda değişir.
Hatta daha ileri gidip “Ben onu eğitirim” diyenler bile vardı.
Evlilik, bir insanın eksiklerini tamamlayacağımız; davranışlarını şekillendireceğimiz, zamanla istediğimiz kişiye dönüştüreceğimiz bir alan gibi görülüyordu.
Bugün ise belki de sormamız gereken soru değişti:
“Ben kimi değiştirebilirim?” değil, “Ben kiminle hayat kurabilirim?”
Çünkü yetişkin bir insan evlendiğinde karakterini, değerlerini ve sorumluluk anlayışını sıfırdan kurmaya başlamıyor. Elbette insanlar değişir, gelişir, hatalarını fark eder. Ancak gerçek değişim, karşısındaki kişinin baskısıyla değil, kişinin kendi farkındalığı ve isteğiyle gerçekleşir.
Üstelik evlilikte sürekli bir tarafın diğerini eğitmeye çalışması, zamanla eşitliği de zedeler. Biri öğretmen, diğeri öğrenci; biri denetleyen, diğeri kendini savunan konumuna geçer.
Oysa evlilik, iki yetişkin insanın ortaklığıdır.
Belki de evlenmeden önce artık “Bende onu değiştirecek güç var mı?” diye değil, “Bu insanın bugünkü haliyle bir hayat kurabilir miyim?” diye sormak gerekiyor.
Çünkü evlendikten sonra değişmesini beklediğimiz bir insanla değil, bugün karşımızda duran insanla evleniyoruz.
Sorumluluk anlayışı bugün nasılsa, yarın büyük ölçüde onun üzerine kurulacak. Paraya bakışı, aile ilişkileri, emeğe verdiği değer, öfkesini yönetme biçimi, kriz karşısındaki tavrı, kadın ve erkeğin sorumluluklarına ilişkin düşünceleri…
Bunlar düğün salonunda değişmiyor.
Elbette evlilik insanı dönüştürür. Birlikte yaşamak, sorumluluk paylaşmak, hayatın zorluklarıyla karşılaşmak hepimizi değiştirir. Fakat burada önemli olan, birbirimizi değiştirmeye çalışmak değil, birlikte değişebilmek.
Belki de bugünün evlilik anlayışında aradığımız şey artık “eğitebileceğimiz” bir eş değil; kendisiyle yüzleşebilen, sorumluluk alabilen ve birlikte gelişmeye açık bir yol arkadaşı.
Çünkü iyi bir evlilik, birinin diğerini yetiştirdiği değil; iki insanın birbirinden öğrenebildiği ilişkidir.
Ve belki evlilik öncesinde kendimize soracağımız en önemli soru artık şu:
“Onu değiştirebilir miyim?” değil,
“Onu bugünkü haliyle seçiyor muyum?”