Merhaba Yeni Marmara okuyucuları,

İnsanları birbirine bağlayan şeyin yalnızca sevgi olduğunu düşünürüz. Oysa ilişkiler biraz daha karmaşıktır. Bazen ortak sevinçler, bazen güven ve dayanışma, bazen de birlikte yaşanan acılar insanları birbirine bağlar.

Birlikte geçirilen zor zamanların özel bir anlamı vardır. Hastalık, kayıp, ekonomik sıkıntı, göç, ailevi krizler ya da hayatın başka güçlükleri sırasında birbirinin yanında olan insanlar, zamanla “Biz bunu birlikte atlattık” duygusunu geliştirir. Bu tür bir acı, dayanışmaya ve aidiyete dönüşebilir.

Fakat başka bir bağ biçimi daha vardır: Acının ilişkinin kendisinden kaynaklandığı bağ.

Sürekli kırılmak, uzaklaşmak, yeniden yakınlaşmak; bir gün değerli hissedilip başka bir gün değersizleştirilmek, ilişkide yoğun bir duygusal dalgalanma yaratabilir. Kişi zamanla yalnızca güzel anlara değil, acının ardından gelen rahatlamaya da bağlanabilir.

Düşünün; tartışma, uzaklaşma, özlem, yeniden buluşma ve ardından gelen büyük bir rahatlama…

Bu döngü tekrarlandığında ilişki sıradan bir ilişkiden daha “yoğun” hissedilebilir. Kişi, yaşadığı yoğunluğu sevgi zannedebilir. Oysa bazen bağın gücünü artıran şey sevginin derinliği değil, duygusal iniş çıkışların şiddetidir.

Burada önemli bir ayrım ortaya çıkıyor:

Birlikte acı çekmek başka, birbirine acı vermek başka.

Birlikte yaşanan zorluk iki insanı birbirine yaklaştırabilir. Birbirine verilen acı ise kişiyi ilişkinin içinde tutuyor gibi görünse bile sağlıklı bir bağ oluşturmayabilir.

Üstelik uzun ilişkilerde bir başka yanılgı daha vardır. İnsan bazen ilişkiye değil, ilişkide harcadığı yıllara tutunur.

“Bunca yıl boşa mı gidecek?”

“Onca şeyi birlikte yaşadık.”

“Bu kadar acıyı boşuna mı çektim?”

Bu sorular, bugünkü ilişkinin nasıl olduğundan çok geçmişte yapılan yatırımın ağırlığını taşır. Böylece kişi geleceğe bakmak yerine geçmişin bedelini ödemeye devam eder.

Oysa bir ilişkinin uzun sürmesi, onun mutlaka sağlıklı olduğu anlamına gelmez. Aynı şekilde yaşanan acının çokluğu da sevginin büyüklüğünü kanıtlamaz.

Belki de ilişkilerde kendimize sormamız gereken soru şudur:

“Bu insanla yaşadığım bağ beni hayata mı yaklaştırıyor, yoksa yaşadığım acıya mı bağlıyor?”

Çünkü sağlıklı bağda insan kendisini kaybetmez. Yakınlaşırken özgürlüğünü, severken sınırlarını, birlikteyken kendi benliğini koruyabilir.

Bazı ilişkiler bizi yaralar ve iyileştirir. Bazıları ise bizi yaralayarak kendisine bağlar.

Aradaki farkı görebilmek, belki de bir ilişkinin en önemli farkındalıklarından biridir.