Hayatın akışı sert olabilir. Ama insan, her sertlikte aynı şekilde boğulmaz.

Hayat çoğu zaman bir nehir gibi anlatılır.
Hızlıdır, durmaz, bazen yönünü değiştirir. Kimseye “hazır mısın?” diye sormaz. Bu nehre düşmek çoğu zaman bizim tercihimiz değildir. İş kaybı, hastalık, ayrılık, beklenmedik bir kayıp… İnsan bazen kendini suyun içinde bulur.

Buraya kadar itiraz yok.

Ama asıl tartışma, nehre düştükten sonra başlar.

Nehre düşen insanın iki ihtimali vardır:
Ya “buradan nasıl çıkarım?” diye refleks geliştirir,
ya da “akıntı çok güçlü” deyip kendini bırakır.

Sorun şu ki biz çoğu zaman ikinciyi bir kader gibi anlatırız.

Oysa akıntıya kapılmak, her zaman akıntının gücüyle açıklanamaz.
Bazen insan yorgunluğunu gerekçe yapar.
Bazen vazgeçişini meşrulaştırır.
Bazen de sorumluluğu tamamen dışarıya devreder.

Bunu söylemek rahatsız edici olabilir ama söylemek gerekir:
Başımıza gelen her şey bizim kontrolümüzde olmayabilir; ancak başımıza gelen her şey karşısında pasif kalmak da masum bir durum değildir.

Bu, “herkes her şeyin üstesinden gelir” demek değildir.
Bu, imkânları, eşitsizlikleri ve gerçek zorlukları inkâr etmek hiç değildir.
Ama şunu kabul etmek zorundayız:
Aynı nehirde herkes aynı şekilde boğulmaz.

Kimisi tutunacak bir dal arar.
Kimisi yardım ister.
Kimisi kıyıya doğru yüzmeyi dener.
Kimisi de “nasıl olsa bir şey olmaz” diyerek akıntıya teslim olur.

Teslimiyet her zaman bilgece değildir.
Bazen sadece vazgeçmektir,çaresizce vazgeçmek zorunda kalmaktır.

Kişisel gelişim uzun süre “güçlü ol” demekle yetindi.
Oysa asıl mesele güçlü olmak değil, tepki verebiliyor olmaktır.
Küçük, eksik, korkulu da olsa bir tepki…

Belki de bugün sormamız gereken soru şudur.
Gerçekten nehre mi kapıldık,
yoksa bir noktada yüzmeyi bırakmayı mı seçtik?

Çünkü hayat akmaya devam eder.
Ama boğulmak, her zaman kaçınılmaz değildir.