Güney Kore’de son haftalarda alınan bir karar, eğitim anlayışımızın temelini sorgulamamıza neden olacak türden. Ülkenin en prestijli üniversiteleri, mükemmel sınav sonuçlarına ve örnek referanslara sahip bazı öğrencileri, okul yıllarında karıştıkları akran zorbalığı nedeniyle reddetti.

Bu olay, yalnızca bir kabul-red meselesi değil; bir toplumun başarı anlayışını yeniden tanımlama çabasıdır. Çünkü yıllardır başarıyı sınav puanları, not ortalamaları ve teknik beceriler üzerinden ölçüyoruz. Oysa insan olmanın değerini belirleyen şey, çoğu kez görünmez olan: vicdan, empati ve karakterdir.

Fakat önce bir noktayı netleştirelim. Akran zorbalığını yalnızca “birini aşağılamak” olarak görmek ciddi bir kavramsal eksikliktir. Zorbalık; bir kişinin ya da grubun, kendinden daha güçsüz bir kişiye karşı kasıtlı ve tekrarlayıcı biçimde uyguladığı fiziksel, sözel, duygusal veya sosyal zarar verme davranışlarıdır. Bu davranış bir öğrencinin kişilik gelişimini, özgüvenini ve sosyal kimliğini derinden etkiler.

Yani zorbalık, basit bir çatışma ya da anlık gerilim değil;
güç dengesizliğinin kötüye kullanılmasıdır.

Bugün yetişkin dünyasında karşılaştığımız birçok psikolojik yara, iş yerinde hissedilen mobbing, toplumsal kutuplaşma veya ilişki içi kontrol davranışları, aslında çocuklukta öğrenilmiş bu güç kullanım biçimlerinin bir devamıdır. Çocuk, iktidarı ilk defa okulda denemeye başlar. Kazandığı veya kaybettiği değer orada şekillenir.

Bu yüzden Güney Kore’nin kararı bir kabul politikasından çok daha fazlasını söylüyor:
“İyi insan olmadan iyi öğrenci olmak yeterli değildir.”

Belki de sorunumuz tam burada başlıyor.
Biz çocuklara yüksek not almayı öğretiyoruz, fakat aynı çocuk sınıf arkadaşını incitirken “başarılı” sayılmaya devam ediyor.
Biz öğrencinin test çözme hızını ödüllendiriyoruz, fakat onun bir arkadaşının içeri girebilmesi için sınıf kapısını tutmasını “başarı kriteri” olarak görmüyoruz.
Toplum olarak “bilmek” ile “olmak” arasındaki farkı gözden kaçırıyoruz.

Eğitim, yalnızca bilgi aktarmak değil; karakter ve sorumluluk inşa etmektir.
Bunu yapamadığımız sürece, diploması çok ama vicdanı eksik nesiller yetiştirmeye devam ederiz.

Güney Kore’nin attığı bu adım, tüm dünyaya sessiz bir uyarı niteliğinde:

Başarı, karakter ile tamamlanmadığı sürece eksiktir.
Ve artık bunun bedelini bireyler değil, bütün toplum ödüyor.

Belki biz de çocuklara bundan sonra “Kaç aldın?” diye sormaktan önce şunu sormalıyız:

“Bugün birinin kalbine dokundun mu?”