Bugün Kurban Bayramı…Şehirler kalabalık, yollar haraketli,evlerde tatlı bir telaş var. İnsanlar sevdiklerine ulaşmaya bir araya gelmeye çalışıyor.Çünkü bayramlar,insana en çok unuttuğu şeyi yeniden hatırlatıyor:yakın olmayı.

Artık insanlar birbirinden çok çabuk uzaklaşıyor. Aynı evin içinde bile herkes kendi dünyasına kapanıyor. Telefonlar çoğaldıkça sohbetler azalıyor, mesajlar arttıkça gerçek temas eksiliyor. Bayramlar ise tam burada devreye giriyor; insana yalnız olmadığını yeniden hatırlatıyor.

Kurban Bayramı’nın en güçlü tarafı da belki bu…
Sadece bir ibadet değil, aynı zamanda paylaşmayı yeniden öğrenme zamanı olması.

Bir kapıyı çalmak, bir büyüğün elini tutmak, uzun zamandır konuşulmayan birine “iyi bayramlar” diyebilmek bazen sanıldığından daha büyük anlam taşır. Çünkü insan, hayatın koşuşturması içinde en çok birbirini ihmal etmeye başlıyor.

Kurban ibadeti de aslında biraz bunu anlatıyor. Sadece vermeyi değil, başkasını düşünmeyi… Sadece kendi hayatına değil, başka insanların hayatına da dokunabilmeyi…

Bayramlarda dağıtılan payların yıllardır bu kadar kıymetli görülmesi boşuna değil. Çünkü paylaşmak sadece maddi bir mesele değildir; “seni görüyorum, seni önemsiyorum” diyebilmenin de bir yoludur.

Belki bu yüzden çocukluğumuzdaki bayramları özlüyoruz. Daha az imkân vardı ama daha çok yakınlık hissi vardı. İnsanlar birbirine vakit ayırıyor, bayram gerçekten hissediliyordu. Şimdi ise birçok şey var ama aynı sıcaklığı bulmak giderek zorlaşıyor.

Oysa bayramın ruhu hâlâ aynı yerde duruyor.
İnsanı insana yaklaştıran yerde…

Belki bu bayram büyük cümlelere değil; küçük ama gerçek temaslara ihtiyacımız var. Bir ziyaret, bir hâl hatır, bir gönül alma… Çünkü bazen toplumları ayakta tutan şey büyük olaylar değil, insanların birbirini unutmamasıdır.

Kurban Bayramı da bize tam olarak bunu hatırlatıyor:
İnsan, ancak paylaştıkça birbirine yaklaşabiliyor.