11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü’nde kız çocuklarının eğitimini, haklarını ve geleceğini konuşurken bir istatistik dikkatimi çekti. TÜİK’in İstatistiklerle Çocuk 2025 raporuna göre, 2025 yılında 16–17 yaş grubunda 8.068 kız çocuğunun resmî evliliği kayıtlara geçti.
Bir rakamın karşısında durup düşünmek bazen uzun açıklamalardan daha fazlasını anlatır. 8.068… Her biri ayrı bir hayat, farklı bir aile hikâyesi ve belki de henüz gerçekleşmemiş hayaller.
Bir aile danışmanı olarak bu rakama yalnızca evlilik istatistiği olarak bakamıyorum. Çünkü aile içinde alınan kararların ardında bireysel beklentiler, toplumsal kabuller ve güç ilişkileri bulunabilir. Peki, bu kararların merkezindeki kız çocuklarının kendi beklentileri ve gelecek tasarıları ne kadar dikkate alınıyor?
Çocuk yaşta evlilikleri konuşurken çoğunlukla ailelerin gerekçelerini, gelenekleri, ekonomik koşulları ve toplumsal kabulleri tartışıyoruz. Her birinin kendine özgü bir arka planı var. Ancak bu açıklamaların arasında, hayatı hakkında karar verilen kız çocuğunun düşünceleri ne kadar yer buluyor?
Bir aile, çocuğu için en iyisini yaptığını düşünebilir. Bir çevre, kuşaklar boyunca sürdürülen bir uygulamayı olağan kabul edebilir. Fakat bir davranışın alışılmış olması, onun çocuk üzerindeki etkilerini anlamamıza yetiyor mu?
Evlilik, yetişkinlerin dünyasında yeni bir hayatın başlangıcı olarak görülür. Gelinlik, düğün ve aile fotoğrafları da bu başlangıcın görünür simgeleridir. Oysa aynı görüntünün içinde eğitimine devam etmek isteyen, meslek sahibi olmayı düşleyen, arkadaşlarıyla büyümek ve kendini tanımak isteyen bir çocuk bulunabilir.
Bir fotoğraf, o günün mutluluğunu gösterebilir; fakat gelecekte nelerin değişeceğini anlatamaz. Bir evliliğin resmî kayıtlara geçmiş olması da o kararın hangi koşullarda alındığını tek başına açıklamaz.
Üstelik TÜİK’in açıkladığı sayı, resmî evlilik kayıtlarına dayanıyor. Dolayısıyla bu veri, çocuk yaşta gerçekleşen bütün evliliklerin kapsamını göstermiyor. İstatistiğin sınırları da üzerinde düşünmemiz gereken ayrı bir konu.
Dünya Kız Çocukları Günü, kız çocuklarının haklarını ve geleceğini yeniden hatırlamak için önemli bir fırsat. Çünkü gündelik hayatın yoğunluğu içinde bazı toplumsal meseleler zamanla görünürlüğünü kaybedebiliyor. Bu özel günler, dikkatimizi yeniden çocukların yaşamlarına çevirmemizi sağlıyor.
Kız çocuklarının yaşam koşulları ise her ailede, her çevrede ve toplumun her kesiminde aynı değil. Kimi eğitimine devam edebilirken kimi farklı beklentilerle ve sınırlılıklarla karşılaşabiliyor. Bu farklılıkları anlamak, kız çocuklarının geleceğine ilişkin konuşmalarımızı da zenginleştiriyor. Asıl mesele, bütün kız çocuklarının kendi potansiyellerini gerçekleştirebilecekleri bir geleceğe ne ölçüde sahip olduklarını görebilmek.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
EMİNE ÇİZMELİ ERİKEL
Gelinliğin İçindeki Çocuk
Merhaba Yeni Marmara okuyucuları,
11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü’nde kız çocuklarının eğitimini, haklarını ve geleceğini konuşurken bir istatistik dikkatimi çekti. TÜİK’in İstatistiklerle Çocuk 2025 raporuna göre, 2025 yılında 16–17 yaş grubunda 8.068 kız çocuğunun resmî evliliği kayıtlara geçti.
Bir rakamın karşısında durup düşünmek bazen uzun açıklamalardan daha fazlasını anlatır. 8.068… Her biri ayrı bir hayat, farklı bir aile hikâyesi ve belki de henüz gerçekleşmemiş hayaller.
Bir aile danışmanı olarak bu rakama yalnızca evlilik istatistiği olarak bakamıyorum. Çünkü aile içinde alınan kararların ardında bireysel beklentiler, toplumsal kabuller ve güç ilişkileri bulunabilir. Peki, bu kararların merkezindeki kız çocuklarının kendi beklentileri ve gelecek tasarıları ne kadar dikkate alınıyor?
Çocuk yaşta evlilikleri konuşurken çoğunlukla ailelerin gerekçelerini, gelenekleri, ekonomik koşulları ve toplumsal kabulleri tartışıyoruz. Her birinin kendine özgü bir arka planı var. Ancak bu açıklamaların arasında, hayatı hakkında karar verilen kız çocuğunun düşünceleri ne kadar yer buluyor?
Bir aile, çocuğu için en iyisini yaptığını düşünebilir. Bir çevre, kuşaklar boyunca sürdürülen bir uygulamayı olağan kabul edebilir. Fakat bir davranışın alışılmış olması, onun çocuk üzerindeki etkilerini anlamamıza yetiyor mu?
Evlilik, yetişkinlerin dünyasında yeni bir hayatın başlangıcı olarak görülür. Gelinlik, düğün ve aile fotoğrafları da bu başlangıcın görünür simgeleridir. Oysa aynı görüntünün içinde eğitimine devam etmek isteyen, meslek sahibi olmayı düşleyen, arkadaşlarıyla büyümek ve kendini tanımak isteyen bir çocuk bulunabilir.
Bir fotoğraf, o günün mutluluğunu gösterebilir; fakat gelecekte nelerin değişeceğini anlatamaz. Bir evliliğin resmî kayıtlara geçmiş olması da o kararın hangi koşullarda alındığını tek başına açıklamaz.
Üstelik TÜİK’in açıkladığı sayı, resmî evlilik kayıtlarına dayanıyor. Dolayısıyla bu veri, çocuk yaşta gerçekleşen bütün evliliklerin kapsamını göstermiyor. İstatistiğin sınırları da üzerinde düşünmemiz gereken ayrı bir konu.
Dünya Kız Çocukları Günü, kız çocuklarının haklarını ve geleceğini yeniden hatırlamak için önemli bir fırsat. Çünkü gündelik hayatın yoğunluğu içinde bazı toplumsal meseleler zamanla görünürlüğünü kaybedebiliyor. Bu özel günler, dikkatimizi yeniden çocukların yaşamlarına çevirmemizi sağlıyor.
Kız çocuklarının yaşam koşulları ise her ailede, her çevrede ve toplumun her kesiminde aynı değil. Kimi eğitimine devam edebilirken kimi farklı beklentilerle ve sınırlılıklarla karşılaşabiliyor. Bu farklılıkları anlamak, kız çocuklarının geleceğine ilişkin konuşmalarımızı da zenginleştiriyor. Asıl mesele, bütün kız çocuklarının kendi potansiyellerini gerçekleştirebilecekleri bir geleceğe ne ölçüde sahip olduklarını görebilmek.
Kaynak: TÜİK, İstatistiklerle Çocuk 2025.
https://www.tuik.gov.tr/media/announcements/istcocuk_2025.pdf