En derin yaralar bazen sessizliğin içinde kanar…

Şiddet denildiğinde akla genellikle fiziksel darbeler gelir. Oysa ruhu en derinden yaralayan, izi görünmeyen bir tür daha vardır… psikolojik şiddet …Sessizlikle, küçümsemeyle, manipülasyonla ya da sürekli eleştirilerle uygulanan bu şiddet, insanın benlik algısını yavaş yavaş siler.

Psikolojik şiddet, sis içinde yürümek gibidir. Başta yollar tanıdık gelir, her şey normal görünür. Ama adım adım ilerledikçe görüş azalır, yön duygusu kaybolur. Söylenen her söz, bakılan her küçümseyici göz o sisi yoğunlaştırır. Bir noktadan sonra insan, kendi adımlarına bile güvenemez hâle gelir.

“Bir zamanlar o sisin içindeydim,” dedi danışanım sessiz bir sesle. Ne hissettiğini tanımlayamıyor, neden bu kadar yorgun olduğunu anlayamıyordu. Her kelimenin altını arıyor, her sessizliği kendine yüklüyordu. Gün geçtikçe içindeki ses kısılmış, benliği bulanıklaşmıştı. “Bir tebessüm bile ağır geliyordu,” dediğinde gözleri doldu. Ardından fısıldadı:

“Sonunda fark ettim... insanın en büyük çaresizliği, yaralarını gösterememesiymiş. Halini anlatamadığında kimse sana ulaşamıyor. Sessizliğin içinde boğulmak gibi… yardım istiyorsun ama sesin çıkmıyor. O sessizlikte insan, kendine bile yabancılaşıyor.”

Bu şiddet türünü yaşayan kişi çoğu zaman yaşadıklarını “abarttığını” düşünür. Çünkü kimse onu itmemiş, kimse bağırmamıştır. Oysa psikolojik şiddet, kelimelerin arasında gizlenir; sustukça büyür, görmezden gelindikçe kök salar.

Toplum hâlâ fiziksel şiddeti “gerçek” olarak görür, psikolojik olanı ise önemsizleştirir. Çünkü insan çoğu zaman yalnızca görebildiğine inanır; oysa en ağır acılar, görünmeyenin içinde yaşanır. Göz, kanı ve izi arar; oysa ruhun yaraları sessizdir, görünmezdir. Bu yüzden birçok insan, yaşadığı psikolojik şiddeti adlandıramaz, hatta kendine bile itiraf edemez. Oysa algı, görmekle sınırlı değildir. Görmeyi seçtiğimizde, sessizliğin içindeki çığlıkları da duyabiliriz.

Psikolojik şiddeti fark etmek, adını koymak ve yardım almak hayati önemdedir. Sessizlik, şiddetin en güçlü ortağıdır; farkındalık ve cesaret ise iyileşmenin ilk adımıdır.

Unutmayalım … Ruhun morlukları da görünür olmasa bile gerçektir. Ve onları görünür kılmak, yeniden kendine inanmanın en cesur adımıdır.