Merhaba Yeni Marmara okuyucuları,
Bir toplumun huzursuzluğunu yalnızca insanların birbirine nasıl davrandığına bakarak anlayamayız. Bazen evin içinde gördüğümüz öfkenin kaynağı, o evin çok daha dışındadır.
Günün gündemiyle başlayan bir huzursuzluk, ekonominin yarattığı kaygıyla büyür, siyasal tartışmaların sert diliyle beslenir, toplumdaki güven duygusunun zedelenmesiyle derinleşir ve sonunda aile sofrasına kadar gelir.
İnsan bütün bunlardan bağımsız yaşamıyor.
Sabah telefona baktığımızda karşımıza çıkan haberler, gün içinde konuştuğumuz ekonomik sorunlar, geleceğe ilişkin belirsizlikler, toplumda gördüğümüz adaletsizlik duygusu ve sürekli karşı karşıya bırakıldığımız tartışmalar zihnimizde bir yük oluşturuyor.
Bu yük, eve geldiğimizde kapının dışında kalmıyor.
Bazen eşimize karşı tahammülsüzlük olarak çıkıyor karşımıza. Bazen çocukların davranışlarına gereğinden fazla öfkeleniyoruz. Bazen de en küçük mesele büyüyor. Çünkü tartıştığımız konu aslında yalnızca bulaşık, para, çocuk, kayınvalide ya da eşimiz olmayabiliyor.
Biriktirdiğimiz hayatın tamamı konuşuyor.
Ekonomik kaygı aile ilişkilerini değiştiriyor. Gelirin yetip yetmeyeceği, çocukların geleceği, eğitim ve barınma giderleri, emeklilik kaygısı… Bunların her biri aile içinde görünmeyen bir gerilim oluşturabiliyor.
Siyasetin dili de toplumsal ilişkilere sızıyor.
Farklı düşünmek, farklı bir insan olmak yerine zaman zaman karşı tarafı bir tehdit olarak görmeye başladığımızda, tahammül sınırımız yalnızca kamusal alanda değil, kendi yakın ilişkilerimizde de daralıyor.
Buna toplumdaki “kirlenmişlik” algısını da eklemek gerekiyor.
İnsanlar kurallara uymanın, dürüst davranmanın ya da hakkaniyetli olmanın karşılığını göremediğini düşündüğünde, yalnızca sisteme olan güveni değil, birbirlerine olan güveni de kaybedebiliyor.
Sonra bütün bunların en küçük birimi olan aileye bakıyoruz.
Ailede sürekli tartışan, birbirini suçlayan, geleceğinden endişe eden, çocuklarına karşı sabrı azalmış insanları görüyoruz.
Belki de burada durup şu soruyu sormalıyız:
Aile huzursuzsa toplum mu huzursuzdur, yoksa toplumdaki huzursuzluk mu aileye taşınmaktadır?
Bence bu ilişki tek yönlü değil.
Toplum aileyi, aile de toplumu etkiliyor.
Bu yüzden toplumsal huzuru konuşurken yalnızca insanların birbirine daha anlayışlı olmasını istemek yetmez. İnsanların yaşadığı ekonomik koşulları, güven duygusunu, adalet algısını, kamusal dili ve geleceğe dair beklentilerini de konuşmak gerekir.
Çünkü bazen evde yükselen ses, aslında sadece o evin meselesi değildir.
Toplumun sesi, en sonunda evin içinde duyulur.