Son günlerde sosyal medyada hızla yayılıp popüler olan 80’ler akımı çılgınlığı yaşanıyor.
Milyonlarca kişinin katıldığı akım şu sıralar ortalığı adeta kasıp kavuruyor!
1980’ler herkese nostalji gibi gelebilir.
Bizim kuşak için o yıllar, ülkenin içinde bulunduğu ve bir daha hiç yaşanmasını istemediğimiz yıllar olarak geçmiştir.
Mesela sabah 05’te minibüsle SSK Hastanesi’ne gidip önce sıra, sonra doktor kuyruğu ardından da bir odada 10 hasta eşliğinde mahremiyet yerlerde muayene olunurdu.
Son olarak da ilaç kuyruğuyla gün tamamlanıyordu.
Bu arada röntgen ve tahlil istenmediyse yeni sıralara girmeyeceğinizden şanslı sayılırdınız.
Çalışan ayrımı yapılır işçiyseniz SKK, kamu çalışanıysanız devlet hastanelerinde gitmek zorundaydınız.
Ayrıca doktora ulaşmak için özel muayenesinden randevu almak için aracılar arardınız.
Okulların açılıp derslere başlanmış olmasına rağmen alınamayan kitaplar.
Sokaklarda asfalt ve kanalizasyonu olmayan gece kondular.
Kış avlarında her evin bacasından yükselen kömür kokulu dumanlar.
“Bu Türkiye’den adam olmaz” şeklinde kafalara kazınan söylemler.
Ülkenin rakı, kebap ve de dansöz hiç eksik olmadığı üçgeninde tanıtıldığı zamanlar.
Faili meçhul olaylar, cinayetler.
Kara lastik ayakkabı bulunca artık rahatça top oynayabileceği için sevinen çocuklar.
Yurt dışından gelen otomobillerin hemen fark edildiği çünkü memleketim insanına kaportası teneke misali araçların reva görüldüğü yıllar.
Gidiş-gelişlerin aynı şeritten ulaşımın sağlanması sebebiyle sıkça ölümlü kazaların neden olduğu yıllar.
Akaryakıt yokluğu nedeniyle fabrikaların yüzde 50’sinden fazlasının üretimi durduğu.
Yüzlerce kişinin öldüğü binlerce kişinin tutuklandığı, akşam hava karardıktan sonra sokağa çıkma yasağının uygulandığı darbenin olduğu yıllar.
Dolayısıyla 80’ler pek çoğumuza nostalji gibi gelebilir.
Ne yazık ki, bizim kuşağın aklına bunlar geliyor.