Önceki makalelerimizde ele aldığımız o Jakoben vakum etkisi ve ceberrut devlet aklı, en onulmaz hasarını şüphesiz bu milletin kimlik dokusunda, yani mahreminde bıraktı. “Eski Ankara”, modernleşmeyi milletin ruhuna nüfuz etmek değil, o ruhu söküp atmak sanıyordu. Bu trajik yanılgının en somut ve en can yakıcı simgesi ise bir "yasak"tan öte; yıllarca üniversite kapılarında adeta birer “iç tehdit” gibi yaftalanan, ikna odalarında vicdanları sorgulanan ve turnikelerin ardına hapsedilen kadınlarımızın gasp edilen hürriyeti oldu.

İdris Küçükömer’in o sarsıcı tahliline geri dönersek; sivil halkın bin yıllık değerlerini "gericilik" ve "irtica" olarak kodlayan bürokratik elit, aslında kendi milletine karşı sistemli bir kimlik suikastına girişmişti. Başörtüsü, bu Jakoben zihniyet için sadece bir kumaş parçasıydı; oysa o, bu toprakların iffetinin, inancının ve hürriyet iradesinin mücessem bir bayrağıydı. Kendi evladını sadece inancı yüzünden kapıdan kovan bir devlet aklı, aslında o kapıya sadece genç bir kızı değil, kendi adaletini de hapsetmişti.

Bu yasaklar, toplumda sadece siyasi bir yarılma yaratmadı; aynı zamanda devlete duyulan o kadim "Baba Devlet" güvenini sarsan toplumsal bir travmaya dönüştü. Bir yanda "batılılaşma" hayaliyle kendi köklerine yabancılaşan, halkına üstenci bir nazarla bakan bir azınlık; diğer yanda ise en temel eğitim hakkı elinden alınan, kamusal alandan tasfiye edilmeye çalışılan sessiz ve vakur yığınlar... İşte bu büyük yarılma, Türkiye'nin enerjisini emen, onu on yıllarca yerinde saydıran o meşum statükonun asıl yakıtıydı.

Bugün Yenişehir’in o serin sabahında, Postinpuş Baba Sultan’ın manevi gölgesine sığınıp o derviş ruhunu dinlesek; bize bin yıl öteden o asil hakikati fısıldayacaktır: 'Hırka teferruattır, asıl olan kalbin secdesidir. Biz postumuza oturanı başındaki örtüyle değil, ruhundaki emanetle biliriz.' Oysa “Eski Ankara”, insanı önce kendi ideolojik laboratuvarında bir kalıba dökmeye, sonra da o kalıba sığmayan ruhları sosyolojik bir imhaya tabi tutmaya kalkıştı.

Artık o buzdan duvarlar yıkıldı; turnikelerin arkasındaki o karanlık odalar tarihin çöplüğüne atıldı. Gerçek çağdaşlığın, bir kadının başındaki örtüyle kavga etmek değil; o başın içindeki hür düşünceye zemin açmak olduğunu acı tecrübelerle öğrendik. Bu kimlik suikastı geri tepmiş; millet, kendisine yabancılaşan o ceberrut akla karşı kendi öz değerlerine çok daha sıkı sarılmıştır.

Şimdi üzerimize düşen vefa borcu; hiçbir evladımızın "öz yurdunda parya" hissetmediği bir Türkiye idealini; Postinpuş Baba’nın o herkese yer olan geniş postu ve kapsayıcı vicdanı altında ilelebet muhafaza etmektir.