İnsanlıktarihi boyunca servet; toprağın bereketi, madenin sarsılmazağırlığı ve nasırlı ellerin kutsal alın teriyle ölçülen, dokunulabilir bir hakikatti. Bu hakikatin küresel bir sisteme dönüştüğü o "altın çağda", her bir banknotun arkasında fiziki bir karşılık, her bir doların sinesinde ise parlamaya hazır bir altın cevheri bulunurdu. Ancak 1944 yılında, dünya savaşının dumanları henüz tüterken toplanan Bretton Woods Konferansı, bugünkü devasa finansal havuzun temellerinin atıldığı ve doların "rezerv para" olarak tahta oturtulduğu o kritik viraj oldu. O günlerde kurgulanan sistemde; dolar altına, diğer tüm para birimleri ise dolara mühürlenmişti; yani dünya, paranın hala bir "hakikat" olduğuna dair verilen o büyük söze inanarak bu yeni finansal düzene razı gelmişti.

Ancak bu devasa havuzun kapakları, 15 Ağustos 1971 pazar gecesi ABD Başkanı Richard

Nixon’ın televizyon ekranlarına çıkıp "geçici bir süreliğine" doların altınla bağını kestiğini ilan

etmesiyle birlikte bir daha kapanmamak üzere açıldı. Nixon Şoku olarak tarihe geçen bu

hamle, aslında o güne kadar verilen tüm sözlerin çiğnendiği, paranın altına olan o kadim

sadakatinin bozulduğu ve küresel bir kumar masasının meşrulaştırıldığı uğursuz bir milattı. O

günden sonra dünya, arkasında hiçbir fiziki karşılığı bulunmayan, yalnızca devletlerin

borçlanma iştahına ve kitlelerin körü körüne teslim olduğu o sahte güvene dayanan "kağıt

parçalarıyla" yönetilmeye başlandı. Bugün cüzdanlarımızda taşıdığımız o süslü banknotlar,

aslında gerçek birer "para" değil; küresel finans baronlarının, FED ve IMF gibi yapıların elinde

şekillenen ucu açık birer tahsilat makbuzudur.

Bu büyük tiyatroda roller çoktan paylaştırılmıştı: Merkez bankaları sınırsızca matbaa çalıştırıp

karşılıksız likiditeyi sisteme enjekte ederken, toplumun en saf emeği sessiz bir "enflasyon

canavarı" marifetiyle her geçen gün biraz daha emilip bitirildi. Bir zamanlar paranın ontolojik

ruhunu oluşturan o metalik hakikatten uzaklaştıkça, servet dediğimiz şey sadece bilgisayar

ekranlarında yanıp sönen dijital rakamlara, yani hiçbir karşılığı olmayan kof bir büyüklüğe

dönüştü. Bugün küresel piyasalarda dönen o trilyonlarca dolarlık devasa hacim, aslında henüz

doğmamış nesillerin emeğinin bugünden ipotek altına alınması, yani finansal bir başarıdan

ziyade, nesiller arası büyük bir sosyolojik tasfiyedir.

Peki, bu illüzyon nerede bozuluyor ve "Kral Çıplak" çığlığı ne zaman yankılanıyor? Güven

temelli o suni rüzgarlar dindiğinde ve karşılıksız kağıtların yarattığı sanal ihtişamın üzerine

hakikatin buz gibi soğuk duşu inciğinde, insanlık kaçınılmaz olarak her zaman yaptığı gibi

"fıtrata" geri dönecektir. Bugün Çin, Rusya ve Hindistan gibi dev güçlerin sessiz birer gölge

gibi yürüttüğü rekor altın istifleme yarışı, Bretton Woods ile kurulan kağıt imparatorluğunun

yıkılmakta olduğunun en net itirafıdır. Onlar da gayet iyi biliyorlar ki; küresel fırtına koptuğunda

gemiyi kurtaracak olan şey kağıttan imal edilmiş yelkenler değil, altın külçelerinin ve gümüşün

o tartışılmaz, ebedi ağırlığıdır.

Cebimizdeki banknotlara baktığımızda sormavamız gereken o sarsıcı soru şudur: Bu bir değer mi, yoksa ucu açık bir vaat mi? Eğer bu vaadi veren yapılar kendi borç yüklerinin altında can çekişiyorsa, elimizdeki o kağıt parçaları çok yakında aslına, yani sadece bir "kağıt atığına" rücu edecektir. Bizler bu yazı dizisinde, Klaus Schwab ve ekibinin "Büyük Sıfırlama" (Great Reset) dedikleri o küresel format öncesinde, servetin nasıl el değiştirdiğini ve metalik hakikatin neden tek çıkış yolu olduğunu adım adım işleyeceğiz.

Bursa gibi sanayinin, üretimin ve alın terinin başkenti olan bir şehirde, rızkını sadece

banka ekranlarındaki oynak rakamlardan değil, fabrikaların gürültüsünden ve tarlanın

bereketinden kazanan bir ferasetin temsilcileri olarak bizler; sanal vaatlerin büyüleyici

cazibesine değil, eldeki somut ve kadim değerin sarsılmaz gücüne iman ediyoruz.

Çünkü mazi bize şunu çoktan öğretmiştir: Bretton Woods’da verilen sözlerin üzerine

Nixon’ın o pazar gecesi vurduğu darbeyle inşa edilen o mağrur kağıt kaleler ne kadar

göğe yükselirse yükselsin, tarihin o keskin rüzgarı estiğinde, toz olup havaya

savrulmaya mahkumdur.