Dünkü makalemizde, 1971’de Nixon’ın dünyayı sürüklediği o dipsiz "kağıt havuzunu" ve paranın ontolojik ruhunun nasıl çalındığını anlatmıştık. Bugün ise o havuzun dibinin delindiği, sanal rakamların hayatın sert gerçekleri karşısında eridiği o tarihi eşikteyiz. Artık saklanacak bir yer kalmadı; küresel elitlerin "Büyük Sıfırlama" (Great Reset) dedikleri o kaotik geçişin tam ortasındayız.

Bu noktada açık konuşalım: Bugün cebimizde taşıdığımız o süslü kağıtlar aslında birer "para"

değil, küresel tefeci sistemin bizlere dayattığı "borç senetleridir." Arkasında altın, gümüş veya

herhangi bir somut değer bulunmayan bu kağıt parçaları, sadece matbaalarda sınırsızca

basılan, basıldıkça da halkın alın terini emen birer enflasyon makinesidir. Sahip olunmayan

bir malın satılması veya var olmayan bir değerin varmış gibi gösterilmesi, bizim ticaret

fıtratımıza ve Ahilik ruhumuza taban tabana zıttır. Kağıt para sistemi, tam da bu

fıtratsızlık üzerine kurulmuştur; olmayan bir zenginliği varmış gibi gösteren, dijital

ekranlarda rakam kaydırarak emeği gasp eden devasa bir illüzyon...

Bizim medeniyetimiz, köklerini Ahilik kültüründen alan bir ticaret ahlakı üzerine inşa

edilmiştir. Ahi Evran’ın rahlesinden geçen bir tüccar bilir ki; bir malın bedeli, o malın

içindeki emek ve karşılığındaki somut değerle ölçülür. Oysa bugünkü kağıt para sistemi, alın

terini değersizleştiren, üretmeden kazanmayı kutsayan ve "hiçlik" üzerine "mülkiyet" inşa

eden bir yapıdır. Ahilik ferasetiyle baktığımızda, bu karşılıksız kağıtlar birer ticaret aracı

değil, ahlaki birer yozlaşma vesikasıdır.

Özellikle Gümüş, bu yeni dünyada sadece bir yatırım aracı değil, stratejik bir ihtiyaçtır.

Ancak piyasada dönen gümüşün büyük bir kısmı, bankaların ekranlarında yanıp sönen hayali

kontratlardan ibarettir. Gerçek fiziki gümüşe talep arttığında, o "kağıttan şatolar" yıkılacak ve

gümüş, tarihteki o hak ettiği "halkın parası" konumuna geri dönecektir.

Finansal piyasalarda yaşanan o sert dalgalanmalar, aslında bir sistemin can çekişme sesleridir.

Kağıt paranın o sahte saltanatı yıkılırken, servetini bu kağıt parçalarına bağlayanlar, fırtına

koptuğunda ellerinde sadece değersiz matbu evraklar tutacaklar. Oysa rızkını ve emeğini;

somut, üretilmiş ve kadim madenlerde saklayanlar, o metalik şafak sökün ettiğinde ayakta

kalanlar olacaktır.

Bursa’nın o muazzam zanaat hafızası bize şunu söyler: Elinde tutmadığın, terini

dökmediğin ve fiziken karşılığı olmayan hiçbir kağıt parçası senin değildir. Bizler, o

"Kral Çıplak" diyenlerin safında, emeğimizi küresel finans baronlarının matbaalarına

değil, yerin altındaki o sarsılmaz hakikate teslim ediyoruz. Çünkü fırtına dindiğinde,

kağıt gemiler batmış, metalik limanlar ise hala yerinde olacaktır.