Dünkü futbol konulu İlk makalemizde, endüstriyel futbolun devasa bir "aklama" atölyesine dönüştüğünü, siyasilerin ve güç odaklarının bu alana neden takıntılı bir ilgi duyduğunu işlemiştik. Özellikle iş adamlarına salınan gayriresmi "bağış vergilerini" ve Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın bizzat tespit ettiği 4-5 milyar liralık kayıt dışı transfer ve akar skandalını gündeme taşımıştık.

Ancak meselenin toplumsal psikolojisine ve ikinci aşamasına geçmeden önce şunu çok net hatırlatmak ve hafızalara kazımak zorundayız: Telaffuz edilen bu 4-5 milyar liralık dudak uçuklatan rakam, devasa bir buzdağının (aysbergin) sadece suyun üstünde kalan, o küçücük görünen kısmıdır. Gözden uzak tutulan, hasıraltı edilen ve suyun altında yatan o karanlık, faturasız kayıt dışı kütlenin bundan katbekat, yüzlerce kat daha büyük olduğu gerçeği asla göz ardı edilmemelidir.

Peki, bu devasa ekonomik çark ve akıl almaz vergi kaçakları neden tolere ediliyor? Bu noktada hedef tahtasına sadece Ankara'yı, ulusal devlet sistemini veya yerel siyaseti koymak, fotoğrafın büyüğünü ıskalamak olur. Karşımızda sadece bir ülkenin değil, dünyadaki küresel egemen güçlerin ve kapitalist sistemin tüm insanlığa dayattığı evrensel bir "uyutma" projesi var. Küresel sistem, neden bu kara deliğin üstünü örtmeye ihtiyaç duyuyor? Çünkü bu vahşi endüstrinin toplumda husule getirdiği çok daha sinsi, çok daha hayati bir etki var: Toplumsal bilinçaltının kontrolü ve kitle hipnozu.

Tarih sayfalarını biraz araladığımızda, küresel egemen güçlerin kitleleri yönetmek için sporu nasıl acımasız bir ideolojik enstrümana dönüştürdüğünü açıkça görebiliriz. Portekiz'i yıllarca diktatörlükle yöneten Salazar, "İktidarımı 3 F’ye; yani Futbola, Fiyestaya (Festivale) ve Fadimaya (Örgütlü dine) borçluyum" derken aslında derin bir evrensel sırrı aralıyordu. Salazar çok iyi biliyordu ki; kitlelerin gerçek sorunları, yoksulluğu veya adaletsizliği sorgulamasını engellemenin yolu onları polis gücüyle susturmak değildir. Asıl yol, onlara bağırıp çağırabilecekleri, deşarj olabilecekleri sahte hedefler ve yapay düşmanlar vermektir. Siyasi ve ticari dizginlerin, milyonlarca insanı en kolay ve en masrafsız şekilde gemlediği asrın keşfi futboldur.

Bu zihniyetin sadece Avrupa'nın eski diktatörlerine veya az gelişmiş ülkelere özgü olduğunu sanıyorsanız, büyük bir yanılgı içindesiniz. Dünyanın en büyük istihbarat ağlarından birini yöneten eski FBI Başkanı J. Edgar Hoover’ın 1968 yılındaki o çarpıcı beyanı, bu operasyonun global evrenselliğini kanıtlar niteliktedir: "Devleti yıkmaktan başka bir şey düşünmeyen, kendi evine huzursuzluk getiren, beyazların düşmanlığını kazanmaktan başka bir işe yaramayan bir siyahi olmaktansa; yıldız bir sporcu, iyi gelire sahip bir atlet olmak daha iyi değil mi?"

Bu sözler; küresel sistemin ezilen toplulukları hipnotize etme, hak arayışlarını törpüleme ve beyin yıkama operasyonlarında sporun nasıl evrensel bir "koçbaşı" olarak devreye sokulduğunun en net itirafıdır. Yazar Harry Edwards'ın o can alıcı sorusunu tam da burada sormak gerekir: Acaba spor, ezilenler için gerçekten iyi bir yaşam pasaportu mu olmuştur, yoksa içine hapsedildikleri renkli bir mayın tarlası mı? Spordaki o birkaç siyahi veya alt gelir grubu kökenli yıldızın başarısı, aslında milyonlarca yoksula "Siz de bu global sisteme itiraz etmezseniz o rüyaya ulaşabilirsiniz" yalanını yutturmak için özenle aydınlatılmış bir vitrinden mi ibarettir?

Ödünç Duygular ve Yasal Kenevirhane

Sıradan bir insanın, ay sonunu zor getiren bir asgari ücretlinin veya siftah yapamayan bir esnafın, stadyumda veya ekran başında kendinden geçerek sergilediği o fanatizm gerçekten masum bir "takım sevgisi" midir?

Futbol; modern dünyada kalabalıklar içinde yalnızlaşan, “ihtiyaç duyulmaya ihtiyaç duyanların” referanssız sağlayıcısıdır. Hayatta onay ve tasdik arayanların bonkör damgacısıdır. Macera arayanların, hayatında hiçbir "gerçek" zaferi olmayanların sanal mecrası, ikame sevgilerin cömert sunucusu ve ödünç duyguların adeta "yasal kenevirhanesi"dir.

Gerçek hayatta işsizlikle boğuşan, kirasını ödemekte zorlanan ve sistemin dışına itilmiş kitleler; tribünlerde elde edilen o sahte şampiyonluklarla kendi acı gerçekliklerinden koparılmaktadır. Had safhaya çıkan ekonomik adaletsizlikler ve tehlike sınırına dayanan toplumsal yabancılaşmalar; stadyumlardaki bu sanal fantezilerle uyuşturulmaktadır. Gerçek hayatta patronuna, küresel çarkın adaletsizliğine veya ev sahibine tek kelime edemeyen yığınlar, tribünlerde hakeme veya rakip takım taraftarına ana avrat küfrederek aslında biriken o toplumsal irinini kusmaktadır.

Basın ve medya yoluyla robotlaştırılmak istenen özgür bireyler, bilimsel bir kitle hipnozuyla tek tip bir düşünceye, kör bir fanatizme hapsedilmektedir. Gerçek hayatta kazanılan hiçbir kalıcı değerin olmadığı bu kurgu dünyasında elde edilen sanal zaferler, aslında sadece o devasa vergi kaçıranlara, o siyasi güç sahiplerine ve o karanlık küresel sermayeye hizmet etmektedir.

"Sorumsuz bir özgürlük olmaz" ilkesi evrensel bir gerçekken; stadyumlarda her türlü taşkınlığın meşrulaştırıldığı bu sınırsız özgürlük şaklabanlığı, kitlelerin haklı öfkesini emmek için dünya egemenlerinin bilerek ve isteyerek açık tuttuğu devasa bir emniyet sübabıdır.

Özetle futbol; sadece bir ülkenin veya yerel siyasetin değil, dünyadaki egemen güçlerin yönettiği küresel ve sosyal mühendislik girişimlerinin en kusursuz, en sinsi aracıdır. Ve bu devasa illüzyon makinesi, bizleri o milyarlarca liralık kayıt dışı paranın döndüğü karanlık buzdağını sorgulamaktan alıkoymaya tam gaz devam etmektedir.