Düşünceli bir sessizlik ile, kendimi Bursaray vagonunda buluyorum. Şanslıyım sanki, ki, oturacak yer de var. Kısa süre sonra bir iş için gittiğim ve tam elli yıl oturduğum eski mahallemin içindeyim. Yürürken bir telefon sesi duyuyor ve açıyorum. Apartman görevlimiz heyecanlı bir ses ile “İsmail bey, duydunuz mu bilmiyorum ama, bu kış kaloriferde kullandığımız yakıtın yarısını devlet karşılayacakmış. Kızım televizyonda görmüş.” Bu haber beni daha da canlandırdı yürüyüş hızımı artırdım karşıdan gelen genç bir delikanlı sessizce

“ Günaydın iyi sabahlar” dedi ve ben de ilk anda şaşırdım ama, başımla cevap verdim. Bu bile adımlarımı sıklaştırmaya yetti. Mahalleye az bir yolum kalmıştı ,arkamdan bir sesin geldiğini duydum. Mahallenin gençlerinden biri hızla yaklaştı ve “Abi bu yıl ki bayramlarda emeklilerin ikramiyesi 10 bin lira olmuş, eşim duymuş beni aradı söyledi.” Hafifçe başımla genç arkadaşımı selamladım ve yokuşu çıkmaya devam ettim. Bir yandan da “bende mi bir şey var, yoksa ülkede bir şeyler mi değişiyor” diye düşündüm.O arada dalmışım ki, bir araç sert bir korna sesi ile beni ikaz etti. Kendime gelir gibi oldum. Bu arada, bir şey danışmak için gittiğim mahalle arkadaşımın evine de az kalmıştı. O sırada bizim sokağın en muzip ve dalgacı ismi Arif , arkamdan geliyormuş, önce bağırdı “duuurrr” diye. Sonra da koşturarak yanıma geldi. “Ne var, neden koşuyosun” diye söylendim. Sırıtarak yaklaştı ve şimdi bir şey söylicem ama inanmıcaksın. Hemen sözünü kestim ve “Neden durdurdun öyleyse beni;” diye çıkıştımO da

.” Dur biraz sabret…Konu çok önemli çünkü…” Söylesene be adam, insanı merakta bırakma artık?” “Tamam be amma kafa ütüledin, İktidar erken seçim demiş haberin var mı ?” Dondum kaldım ve “Hadi ordan yalancı, beni de yolumdan ettin, Cumhurbaşkanı buna meydan verir mi?” dediğim sırada, yukardan aşağıya doğru koşturan bir genç bağırıyordu … ”Son baharda seçim var, seçim var…” Meğer Arif ilk defa doğruyu söylemiş. Bir de kalbini kırdım adamın… Sonra da adımlarımı sıklaştırıp arkadaşımın evinin bahçesine girdim. Birkaç kez “Orçuun, Orçuun “ diye selendim. Ses çıkmadı…Birkaç dakika sonra Orçun evin camını açmış bana bağırıyordu…” Hükümet istifa etti, yakında seçim var, duymadın mı oğlum?” diye bana seslendi. Şöyle bir silkindim ve bir de baktım ki, yatağın ucuna gelmişim, az daha düşecekmişim. Ben böyle rüyanın…diyerek yataktan doğrulmaya çalıştım. Yataktan çıkıncı beni yine bir üşüme aldı gitti. Kaloriferin cansız yanmasından mıydı, yoksa, gördüğüm rüyaların etkisi ile üzerimi mi açmışım, karar veremedim. Sonra da günlük işler için, düşe kalka giyinmeye başladım. İçimden de “rüyası bile güzeldi be bunların” demek geçti. Ne demişler “Umut fakirin ekmeği, ye Memet, yeee…”Bir yanda tatlı bir rüya, diğer yanda her an hissettiğimiz gerçekler arasında gidip geldim.Ama en azından bir hafta başı mesaisine değişik bir hava ile girmiş oldum. Mutlu, mesut ve de başarılı bir hafta başı geçirmenizi dilerim.