Biliyorsunuz, son dönemde TBMM’de “Milli Dayanışma Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu” denilen bir komisyon kuruldu. Amacı adında yatsa da bazı çekinceler olduğu da muhakkaktır.

TDK'ye göre komisyon, Fransızca kökenli bir kelime olup temelde iki anlama gelir: 1. Belirli bir işi incelemek veya yürütmekle görevlendirilen alt kurul/komite. 2. Bir işe aracılık eden kimseye yapılan işlem karşılığında bırakılan yüzde veya para.

Kurumsal dünyanın ve bürokrasinin en sevdiği can simidi "komisyon"dur. Bir meseleyi çözmek istemiyorsanız komisyon kurarsınız; ama bir meseleyi pazarlamak istiyorsanız, onu "Barış ve Kardeşlik" gibi kutsal ambalajlarla süslenmiş bir komisyona emanet edersiniz. Ancak burada trajikomik bir dilsel gerçek pusuda bekler: Komisyon, özünde bir "aracılık payı"dır.

Öyleyse biz bu komisyonu hangi anlamda kurduk. Defaten mecliste çeşitli olayların araştırılması için muhalefetin komisyon kurulması teklifine ret oyu verenler bu komisyonu kurmak için can attılar. Mesela “terörün finansı”, “kadın cinayetleri”, “yolsuzluk araştırmaları”, “faili meçhul cinayetler” ve benzeri yüzlerce komisyon kurulması teklifleri, Soru önergeleri “Millet İttifakı” ortaklarınca ret edildi. Ama iş şov yapılacak, göz boyanacak bu konuya gelince cümbür cemaat “İYİ Parti Hariç” komisyon oluşturuldu.

Kelime anlamıyla komisyon, bir işin bitirilmesi karşılığında alınan yüzdedir. Bu durumda "Barış ve Kardeşlik Komisyonu"na şu soruyu sormak kaçınılmaz olur: Bu barıştan payınıza düşen yüzde kaçtır? Kardeşliğin hangi dilimi, o masada oturanların siyasi veya sosyal sermayesine "komisyon" olarak eklenmektedir?

Sormak lazım sizlere; Kardeşliği Kim Bozdu?

Yıllardır mecliste birbirine "hain" diyenlerin, akşam aynı komisyon masasında "kardeşlik" üzerine nutuk atması, bir itfaiyecinin hem yangını çıkarıp hem de söndürme ihalesini almasına benzemez mi? Kardeşlik, dışarıdan bir müdahaleyle bozulmadı gerçeğini bilmiyor musunuz? Kardeşliğin bozulması, yıllardır siyasilerin seçim meydanlarında kullandığı "ayrıştırıcı dilin", kendi tebasını oluşturma çabalarının bir sonucu değil midir? Şimdi ise aynı ekipler, bozdukları şeyi tamir etmek için komisyon kurup bizden bunları onaylamamızı talep ediyor olmaları bir akıl tutulmasıdır.

Bizim coğrafyamızda barış ve kardeşlik, sokakta yeşeren bir çiçek değildir. Her seçim döneminde Ankara’nın soğuk koridorlarında yeniden monte edilen bir "proje de değildir. Pazarlık masasına konacak ve çıkarlar için kullanılacak kadar ucuz da değildir.

Unutulmamalıdır ki bu oluşumlar, kardeşliği ve barışı toplumsallaştırmak yerine kurumsallaştırır. Kurumsallaşan her şey gibi kardeşlik ve barış olgusu da hantallaşır, evraklara boğulur ve sonunda o meşhur "komisyon ücretine" kurban gider. Kardeşlik, bir duygu birliği olmaktan çıkıp; alt komisyon raporlarında, maddeler arasında eritilen bir "uzlaşma kalemi" haline gelir. Ve aradaki uçurumu daha da derinleştirir.

Bugün kurulan masalarda oturanlara bakın; bir yanda "hukuk" diyen ama hukuku kendi çizgisine hapsedenler, diğer yanda "barış" deyip barışı sadece kendi mahallesine isteyenlerden oluşmuştur. Masanın üzerindeki imza kalemleri süslü ve değerli olabilir, ama o imzaların atıldığı kâğıtlar, halkın gerçek dertleriyle (ekonomi, adalet, liyakat) ıslanmamıştır.

Gerçek kardeşlik, bir komisyonun kurulmasına gerek duyulmadığı andır. Çünkü kardeşlik bir "proje" değil, bir "durumdur". Komisyon varsa, orada bir arıza vardır ve o arızayı çıkaranlar masanın başında oturuyorsa, orada barış değil, sadece "vade uzatımı" vardır. Biz, bu coğrafyada yaşayan halkın sizin kâğıtlarda sunduğunuz kardeşliğe ihtiyacı yoktur. Kadim kardeşliğimizin sizin onayınıza da ihtiyacı yoktur. Siyasi çıkarlarınız ve emelleriniz için aramıza fitne sokmayın yeter…