Bir fotoğraf galerisi düşünün…

İlk odaya giriyorsunuz. Terör örgütünce katledilmiş Türk vatandaşlarının fotoğraf karelerinin yan yana dizildiği bir oda. Pınarcık, Başbağlar, Çevrimli… Onlarca köyde, mezrada basılan evlerin kanlı hafızası duvarlarda asılı. Çoğu Kürt kökenli vatandaşlarımız olmak üzere; Türk, Arap, Müslüman, gayrimüslim, bakkal, kasap, çiftçi, ana, baba, bacı, kardaş…Henüz hayata gözlerini yeni açmış bebekler. Dokuz aylık Leyla bebeğin, kundaktaki Ahmet’in, Mirac’ın fotoğraflarına bakıp hıçkıra hıçkıra ağlıyorsunuz.

Diğer odaya geçiyorsunuz. Burada, parlak kâğıtlara basılmış olsalar da buz gibi soğuk duran onlarca sivilin fotoğrafı karşılıyor sizi. O bölgelere gönüllü gitmiş, çocuklara bir umut olmaya çalışmış, köylere bereket için su, aydınlık yarınlar için elektrik götürmüş memurların, doktorların odası burası. Hani o "Seni öldürende yok din iman" türküsüyle gözyaşlarımızı tutamadığımız Aybüke’nin, Hasan’ın, Ayşenur’un ve Necmettin Öğretmen’in ardı ardına sıralanmış, kalleşlerin keleşleriyle yarım bırakılmış hayatları…

Yan odada ise kınalı kuzularımız var. Devletin bekası için yıllarca bin bir emekle yetiştirdiğimiz subaylarımız, paşalarımız, askerlerimiz… Bu ülkenin bir karış toprağına zeval gelmesin diye canlarını siper eden kahramanlar. Hepsi bir ahşap çerçevenin içerisine sıkıştırılmış, bu vatan uğruna feda edilmiş ömürler.

İşte tam bu odaların kalbinize bıraktığı sızıyla yaşarken, bir sabah uyanıyorsunuz. Bu toprakların yıllardır kanını emen, ekonomisini çökerten, varlığını tehdit eden o namussuzların elini kolunu sallayarak aramızda dolaşmasını sağlayacak hain bir planı duyuyorsunuz. Meclis koridorlarında, adına süslü cümlelerle "Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun Teklifi" dedikleri o 12 maddelik ucu açık "çerçeve yasa" taslağının imzaya açıldığını öğreniyorsunuz. Terör örgütü mensuplarına, propaganda yapanlara ve yardım yataklık edenlere 5 ila 10 yıllık sinsi bir "ceza ertelemesi" formülüyle örtülü bir özgürlük vadeden bu yasal düzenleme, toplumun büyük bir kesiminde derin bir şaşkınlık ve telafisi imkânsız bir hüzün yaratıyor.

“Yok artık bu kadar da olmaz” dediğimiz her şey yaşatılıyor bizlere. Toplum olarak artık vicdanımızın bu denli hırpalanmasının verdiği o ağır adalet yorgunluğunu taşıyoruz. Meclis kürsüsünden yükselen "Bu bir genel af değil, hukuki düzenleme, tarihi bir adım" nutuklarında kelime oyunları yapılsa da sokağın gördüğü gerçek çok net değil mi? Yarın neyle karşılaşacağımızı bilmediğimiz muğlak maddelerle, ceza ertelemelerinin ardından gelecek "ceza düşmesi" oyunlarıyla bir cezasızlık kültürü inşa ediliyor. Sınırları net çizilmeyen, detayları sonradan idari kurulların ve "İzleme Komisyonlarının" iki dudağı arasına bırakılacak olan bu sahte çerçeve, hukuka ve adalete olan inancı temelinden sarsıyor. Bölücüler özgürlüğe, vatanseverler demir parmaklıklar ardına gönderiliyor. Geleceğini bu ülkede dürüstçe kurmaya çalışan dürüst vatandaş, adalet beklerken kapkara bir belirsizliğe mahkûm ediliyor.

Zira bir tarafta Bebek Katiline özgürlük mitinginde kürsüye çıkarılıp arsızca, "Biz pişman olacak bir şey yapmadık" diye bağıran itler var. Diğer tarafta ise gözü yaşlı şehit anneleri. "Ellerinde evladımın kanı olan teröristlerin cezalarını erteleyip onları topluma salacak, hapisten çıkaracak bir çerçeveyi biz nasıl kabul edeceğiz? Çerçeveniz batsın! İmzalayanların elleri kırılsın” diye feryat ediyor

Bu taslağa "bin yıllık kardeşliğin tescili" kılıfını uydurarak sözüm ona "tarihi imza" atanlar, Meclis koridorlarında bu ihanet metnini utanmadan, sıkılmadan onaylayanlar ve bu taslağı aziz Türk halkının önüne getirenler çok iyi bilsin ki; Tarih sizi de, şehitlerin hatırasını hiçe sayarak bu topraklara reva gördüğünüz bu büyük vebali de asla unutmayacak ve bu ihaneti de affetmeyecektir.