Yakın zaman içinde, akıl saman içinde haritalarda yeri çok da belli olan ama her köşesinde rahmani sesler yükseltenlerden şeytani keramet fışkıran "adı pak bahtı kara" bir memleket varmış. Bu memleketin bir kısım insanları kurnaz gözüken ama bir o kadar saf, teve miz kalplilermiş ki, başlarına ne gelirse gelsin kendilerinde hiç kusur aramaz, her türlü musibeti, hırsızlığı ve beceriksizliği Şeytan’a mal ederlermiş! Memlekette şehirler yıkılsa "bizim müteahhit temizdir, dindardır, kesin aklına şeytan girmiştir” derler. Kısacası Hırsızsa onların hırsızıdır. Arsızsa o da onların arsızıdır.
Günlerden bir gün, halkının halini iyi bilen bu diyarın en muteber, ağzı en iyi laf yapan, en dindar tüccarlarından Soyan efendi, ülkenin ileri gelenlerini ibadethaneye toplamış. Yüzünde derin bir huşu, elinde tespihi, dilinde ilahiyle söze girmiş:
"Ey ahali! İyi bilirsiniz, faiz haramdır, günahtır, bilakis Şeytan icadıdır. Biz ise size helalinden, bereketli bir kapı aralıyoruz. Adını “İlim, İman ve Bereket Fonu' koyduk. Buraya yatırdığınız her bir altın, koyduğunuz her para, dualarımızla, niyazlarımızla ve size açıklayamayacağım gizli ticari hikmetlerimizle bir ayda üç katına dönüşecek. Üstelik bu işin içinde bizzat ben varım, ve herkese kefilim!" demiş.
Ülke halkı, "Madem bu yol haram değil, işin içinde de şeytan yok, başındaki zat ise bu kadar muhterem, o halde yastık altındaki bütün birikimleri getirelim teslim edelim" demiş. Kimi tarlasını satmış, kimi kızının altınını bozdurmuş, kimi emekli ikramiyesini getirip Soyan Efendinin o meşhur kara kaplı defterine yazdırmış.
İlk aylar gerçekten de bir koyanın eline geçmese de üç olmuş. Memlekette bayram havası esmiş. Soyan efendinin para ile olan hikmetlerini duyanlar ona doğru koşmuş. Yatırdıkça bereketi artan parayı gören yüzbinlerce kişi elinde avucunda ne varsa getirip fona yığmış. Paralar çuvallarla Soyan Efendinin kasasına taşınmış. Öyle ki şehrin ileri gelenleri, ağaları beyleri, vekilleri bakanları Soyan Efendinin kapısında sıra olmuş.
Gel zaman git zaman, aylar ayları kovalamış. Bir fabrikası hadi onu geçtim bir dükkânı bile olmayan Soyan Efendi evin kapısına kilit vurup sırra kadem basmış. Ne efendi varmış ortada, ne kara kaplı defter, ne de o bereket saçan çuvallar...
Ahali meydanlarsa toplanmış. Ahlar vahlar havada uçuşmuş. Kendini yakanlar, kafasına sıkanlar, yağlı urganlara asanlar olmuş. Aksakallılardan biri meydana çıkıp bağırmaya başlamış. “Ulan Şeytan gene yaptın yapacağını. Sildin süpürdün paracıklarımı”. Bunu duyan ahali avazı çıktığı kadar bağırmaya şeytana lanet okumaya başlamış.
Feryatların göğe ulaştığı anda, etrafı bir toz bulutu kaplamış. Meydanın ortasında ki ulu çınarın arkasından, üstü başı toz içinde, vücudu kan ter içinde kalmış, elindeki kırık dirgenine yaslanan Şeytan görünüvermiş. Gözleri fal taşı gibi açık, sinirden de boynuzları titriyormuş. Meydandakilere doğru yürüyüp yüksek sesle bağırmış.
“Milletini fonuna kadar soyanlar, çocukların, kadınların canına kıyanlar, vatanını düşmana satanlar hepsi şeytanın aklına uydum deyip, günahı benim sırtıma koydular. Bugüne kadar sustum. Yeter artık, canıma tak etti!
Ahali şaşkınlıktan dilini yutup, Şeytanı dinlemeye durmuş.
"Ben sizin muteber, dindar sandığınız Soyan Efendi’yi uzaktan izledim. Adam 'haram' diyerek faizin üçyüz katını topladı, paraları kamyonlara doldurdu, üstüne bir de 'bu paralar dualarla çoğalacak' diye yeminler etti. Yahu ben binlerce yıllık İblis’im, yeryüzünde girmediğim kılık, kurmadığım tuzak kalmadı ama böyle bir tezgahla milleti fonuna kadar soymak benim bile aklıma gelmezdi! Bari bunu benim üzerime yıkmayın”
Hikâyemiz bu, İnsan kılığına girmiş “Şeytandan” koruyun kendinizi, kalın sağlıcakla…
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
MEHMET TEMİRTAŞ
İblis’in Aklına Gelmeyenler…
Yakın zaman içinde, akıl saman içinde haritalarda yeri çok da belli olan ama her köşesinde rahmani sesler yükseltenlerden şeytani keramet fışkıran "adı pak bahtı kara" bir memleket varmış. Bu memleketin bir kısım insanları kurnaz gözüken ama bir o kadar saf, teve miz kalplilermiş ki, başlarına ne gelirse gelsin kendilerinde hiç kusur aramaz, her türlü musibeti, hırsızlığı ve beceriksizliği Şeytan’a mal ederlermiş! Memlekette şehirler yıkılsa "bizim müteahhit temizdir, dindardır, kesin aklına şeytan girmiştir” derler. Kısacası Hırsızsa onların hırsızıdır. Arsızsa o da onların arsızıdır.
Günlerden bir gün, halkının halini iyi bilen bu diyarın en muteber, ağzı en iyi laf yapan, en dindar tüccarlarından Soyan efendi, ülkenin ileri gelenlerini ibadethaneye toplamış. Yüzünde derin bir huşu, elinde tespihi, dilinde ilahiyle söze girmiş:
"Ey ahali! İyi bilirsiniz, faiz haramdır, günahtır, bilakis Şeytan icadıdır. Biz ise size helalinden, bereketli bir kapı aralıyoruz. Adını “İlim, İman ve Bereket Fonu' koyduk. Buraya yatırdığınız her bir altın, koyduğunuz her para, dualarımızla, niyazlarımızla ve size açıklayamayacağım gizli ticari hikmetlerimizle bir ayda üç katına dönüşecek. Üstelik bu işin içinde bizzat ben varım, ve herkese kefilim!" demiş.
Ülke halkı, "Madem bu yol haram değil, işin içinde de şeytan yok, başındaki zat ise bu kadar muhterem, o halde yastık altındaki bütün birikimleri getirelim teslim edelim" demiş. Kimi tarlasını satmış, kimi kızının altınını bozdurmuş, kimi emekli ikramiyesini getirip Soyan Efendinin o meşhur kara kaplı defterine yazdırmış.
İlk aylar gerçekten de bir koyanın eline geçmese de üç olmuş. Memlekette bayram havası esmiş. Soyan efendinin para ile olan hikmetlerini duyanlar ona doğru koşmuş. Yatırdıkça bereketi artan parayı gören yüzbinlerce kişi elinde avucunda ne varsa getirip fona yığmış. Paralar çuvallarla Soyan Efendinin kasasına taşınmış. Öyle ki şehrin ileri gelenleri, ağaları beyleri, vekilleri bakanları Soyan Efendinin kapısında sıra olmuş.
Gel zaman git zaman, aylar ayları kovalamış. Bir fabrikası hadi onu geçtim bir dükkânı bile olmayan Soyan Efendi evin kapısına kilit vurup sırra kadem basmış. Ne efendi varmış ortada, ne kara kaplı defter, ne de o bereket saçan çuvallar...
Ahali meydanlarsa toplanmış. Ahlar vahlar havada uçuşmuş. Kendini yakanlar, kafasına sıkanlar, yağlı urganlara asanlar olmuş. Aksakallılardan biri meydana çıkıp bağırmaya başlamış. “Ulan Şeytan gene yaptın yapacağını. Sildin süpürdün paracıklarımı”. Bunu duyan ahali avazı çıktığı kadar bağırmaya şeytana lanet okumaya başlamış.
Feryatların göğe ulaştığı anda, etrafı bir toz bulutu kaplamış. Meydanın ortasında ki ulu çınarın arkasından, üstü başı toz içinde, vücudu kan ter içinde kalmış, elindeki kırık dirgenine yaslanan Şeytan görünüvermiş. Gözleri fal taşı gibi açık, sinirden de boynuzları titriyormuş. Meydandakilere doğru yürüyüp yüksek sesle bağırmış.
“Milletini fonuna kadar soyanlar, çocukların, kadınların canına kıyanlar, vatanını düşmana satanlar hepsi şeytanın aklına uydum deyip, günahı benim sırtıma koydular. Bugüne kadar sustum. Yeter artık, canıma tak etti!
Ahali şaşkınlıktan dilini yutup, Şeytanı dinlemeye durmuş.
"Ben sizin muteber, dindar sandığınız Soyan Efendi’yi uzaktan izledim. Adam 'haram' diyerek faizin üçyüz katını topladı, paraları kamyonlara doldurdu, üstüne bir de 'bu paralar dualarla çoğalacak' diye yeminler etti. Yahu ben binlerce yıllık İblis’im, yeryüzünde girmediğim kılık, kurmadığım tuzak kalmadı ama böyle bir tezgahla milleti fonuna kadar soymak benim bile aklıma gelmezdi! Bari bunu benim üzerime yıkmayın”
Hikâyemiz bu, İnsan kılığına girmiş “Şeytandan” koruyun kendinizi, kalın sağlıcakla…