Geçen gün sosyal medyada bir Bosch reklamı gördüm. Anneler Günü temalı… Başladım izlemeye, sonrasında duraksadım. Bir yandan “Ne kadar şirin bir fikir” dedim, bir yandan “Yok artık, bu kadar da olmaz” tepkisi geldi içimden. Çünkü reklam, anneleri ev işine hapseden eski klişeleri bir kez daha önümüze koyuyor gibiydi.

İşin özü şu: Anneler Günü demek, çiçek, hediye, “seni seviyorum” mesajları… Tamam, bunu anladık. Ama reklam öyle bir noktaya gelmiş ki, annelerin değerini ev işleri ve temizlikle ölçüyormuş gibi bir mesaj veriyor. Sosyal medyada tepkiler de bundan kaynaklanıyor. İnsanlar, “Anneler sadece temizlikçi değil, çalışan, düşünür, üretir, kendi hayatı olan bireylerdir” demeye başladı.

Bence tartışmanın asıl noktası burası. Reklamın amacı iyi olabilir, markalar duygusal bağ kurmak ister. Ama mesajı verirken hâlâ eski kalıpları kullanıyoruz. “Anne demek bulaşık, çamaşır, ütü” klişesi… Bu 2020’lerde hâlâ geçerliyse, işte o zaman tartışma kaçınılmaz oluyor.

Ve ilginç olan şu: Reklamın kendisi kötü değil, görsellik, kurgu, estetik her şey yerinde. Ama toplumun algısına dokunuyor, kimse fark etmeden eski kalıpları tekrar üretiyor. Sosyal medya tepkisi de bundan. İnsanlar, sadece eleştirmek için değil, “Bu algıyı değiştirelim” mesajı vermek için paylaşıyor.

Ben açıkçası bu tartışmayı yararlı buluyorum. Çünkü bir marka, istemeden de olsa, toplumsal cinsiyet rollerini sorgulatıyor. Anneler sadece ev işine hapsolmuş figürler değildir; çalışan, üreten, düşünen, hayatın içinde var olan bireylerdir. Ve reklamcılar, markalar bunu unutmamalı. Yoksa her Anneler Günü’nde aynı tartışmayı tekrar edeceğiz: “Anneyi temizlikçi gibi gösteriyorsunuz.”

Sonuç olarak, Bosch’un reklamı bir anlamda çağrıyı başlattı: Anneleri sadece ev işleriyle değil, hayatın her alanında var olan bireyler olarak görmek zorundayız. Markalar bunu anlamadan, kutlamalar sadece klişe mesajlar olarak kalacak. Ve ben hâlâ düşünüyorum, belki bir gün Anneler Günü reklamları anneleri sadece sevmekle kalmaz, onları gerçekten hayatın merkezine koyar.