Takvimler 17 Şubat'ı gösteriyor. Kışın en sert zamanlarını konuşmamız, Uludağ’dan inen ayazı yazmamız gerekirken; bu sabah penceremi açtığımda yüzüme çarpan hava başka bir mevsimin habercisiydi. Sanki Bursa, uzun süren bir uykudan yavaşça uyanıyor.

Ben çocukluğumu eski mahalle aralarında, taş sokaklarda büyümüş bir Bursalıyım. Bursa’nın sabahlarını iyi bilirim. Kışın puslu, ağırbaşlı; bahara yaklaşırken umutlu olur. Bugün o umutlu sabahlardan birine uyandık. Güneş, bulutların arasından çekinmeden yüzünü gösterdi. İnsanların adımları hızlandı, çay ocaklarının önünde sohbetler uzadı.

Elbette kış henüz bitmedi. Uludağ hâlâ beyaz örtüsünü taşıyor. Ama şehir merkezinde hissedilen bu yumuşaklık, baharın kapıyı araladığını söylüyor bize. Heykel’den Setbaşı’na yürürken, çınarların dallarında belli belirsiz bir hareket var. Sanki şehir nefes alıyor.

Bu şehirde mevsimler sadece hava değişimi değildir; ruh halidir. Sahneye çıktığım akşamlarda da bunu hissederim. Kış gecelerinde şarkılar biraz daha içe dönük, biraz daha hüzünlü söylenir. Bahar yaklaşırken repertuvara umut karışır. Dinleyicinin bakışında bile bir ferahlık belirir. Bursa’nın havası değişti mi, insanının sesi de değişir.

Aynı sıcaklığı Balıkesir’de de hissetmeye başladık. Marmara’nın kıyısından esen ılık rüzgâr, sanki iki şehri aynı duyguda buluşturuyor. Kış boyunca içimize çekildiğimiz evlerden yavaş yavaş dışarı çıkma zamanı geliyor.

Belki de bu erken bahar havası bize bir hatırlatma: Hayat, en soğuk sandığımız anda bile yön değiştirebilir. Şubat ortasında gelen bu yumuşaklık, umudun takvime bağlı olmadığını gösteriyor.

Önümüzdeki haftalarda bu değişimi birlikte izleyeceğiz. Sokakları, meydanları, çay bahçelerini, sahneleri… Baharın Bursa’ya nasıl yakıştığını adım adım yazacağız. Çünkü bu şehir, her mevsimi ayrı güzel yaşar; ama baharı bir başka tebessümle karşılar.