Şimdi açık konuşalım… Bu şehir futbolu sever ama Bursaspor söz konusu olunca işin rengi değişir. Bu sadece bir takım meselesi değil, bu iş gönül işi. Son haftalara bakınca da insanın içinden tek bir cümle geçiyor: “Galiba yine oluyor…”

Tribünler doluyor, sokaklar hareketleniyor. Maç günü Timsah Arena çevresine bir uğra, ne demek istediğimi anlarsın. Daha stat kapısına gelmeden o heyecan seni içine çekiyor. Formalar giyilmiş, atkılar boyunlarda… Herkes aynı hayalin peşinde.

Takım sahaya çıkıyor, ilk düdük çalıyor… O an var ya, bütün dertler unutuluyor. Sanki şehir tek yürek oluyor. Gol geldi mi zaten anlatmaya gerek yok. Tanıdığın tanımadığın herkesle sarmaş dolaş… İşte futbolun en güzel hali bu.

Herkesin aklında bir hatıra var elbet. 2010 Süper Lig Şampiyonluğu hâlâ hafızalarda capcanlı. O günleri yaşayan bilir, yaşamayan da anlatılanlardan hisseder. Şimdi o ruh yavaş yavaş geri geliyor gibi.

Takımın mücadelesi ortada. Sahada koşan, savaşan bir ekip var. Taraftar desen zaten her zamanki gibi arkasında. Şehir inanmış bir kere… Bu inanç olduktan sonra neden olmasın?

Tabii futbol bu, ne olacağı belli olmaz. Ama umut var ya, işte o her şeyden önemli. Şu an Bursa’da kahvelerde, çarşıda, otobüste konuşulan tek konu bu: “Bu sene olacak mı?”

Olur mu, olmaz mı bilinmez ama şu kesin… Bursaspor yeniden ayağa kalkıyor. Ve biz de peşinden koşuyoruz.

Çünkü biz inanmayı severiz. Çünkü biz vazgeçmeyiz.

Ve çünkü biz… şampiyonluğa koşuyoruz.