Eski günleri özlemle yad etmeye, o zamanların helal helal tüten samimiyetiyle bugünün buz gibi soğukluğunu kıyaslamaya devam ediyorum. Nereye baksam, neye elimi atsam "Ulan biz ne ara bu kadar kurallara boğulduk, ne ara bu kadar yabancılaştık?" diye sormaktan alıkoyamıyorum kendimi.

Eskiden mahallede "Çat kapı" diye bir bereket vardı kardeşim. Yoldan geçen akraba, alt sokaktaki komşu ya da kırk yıllık dost, paldır küldür kapını çalardı. "Geçiyordum, bir çayınızı içeyim dedim" der, ayakkabısını fırlatır içeri girerdi. Evde ne varsa—iki zeytin, bir dilim bayat ekmek, dün geceden kalma kek—hemen ortaya koyulurdu. Kimse "Evin hali ne, üstüm başım dağınık, evde ikramlık yok" diye komplekse girmezdi. Çünkü bilirdin ki gelen adam senin evinin lüksüne, masanın şatafatına değil; senin sohbetine, yüzündeki o güler yüze gelmiş. Baş köşeye oturtulur, o bir bardak demli çayın etrafında dünyalar konuşulurdu.

Şimdi ne oldu peki? Güya modern olduk, güya medenileştik ama birbirimize gitmek için konsolosluktan vize alır gibi mesajlaşır olduk. En yakın dostuna bile gitmeden önce üç gün önceden "Müsait misin, bir ara uğrayayım mı?" diye izin istemek zorundasın. Ev pırıl pırıl olacak, masalar kuş sütüyle dolacak, sosyal medyaya koyulacak fotoğraflar ayarlanacak ki misafir kabul edilsin! Gösteriş sevdası yüzünden kapılarımızı da gönüllerimizi de birbirimize kilitledik. "Ev dağınık" bahanesiyle millet dostunu içeri almıyor, "Yorgunum" bahanesiyle kimse kimsenin yüzünü görmek istemiyor.

Biz o çat kapı misafirliklerde sadece çay içmedik; yalnızlığımızı paylaştık, derdimizi hafiflettik, aynı çatının altında insan olduğumuzu hatırladık. Şimdi herkes kendi randevulu, steril dünyasında yalnızlıktan kırılıyor.

Çekin şu kapıların arkasındaki gururu, gösteriş merakını beyler. Bırakın ev dağınık olsun, bırakın masada sadece kuru çay olsun. Yoldan geçerken düşürün yolunuzu dostun kapısına, vur ziline. "Ben geldim" deyin. Çünkü randevulu dostluklar soğuk olur; bizim ruhumuzu ısıtacak şey o eski, hesapsız çat kapıların sıcaklığıdır.