Kamu hastanelerine yapılan son hekim atamalarında çocuk hastalıkları branşlarının yeterince tercih edilmemesi, sağlık sisteminde geleceğe dair önemli soru işaretlerini yeniden gündeme taşıdı.

Bir süredir sağlık çevrelerinde konuşulan bir gerçek var: Genç doktorlar artık çocuk branşlarından uzak duruyor. Son kamu atama sonuçları da bunu açık biçimde ortaya koydu. Çocuk sağlığı ve hastalıkları başta olmak üzere çocuk cerrahisi, çocuk yoğun bakım ve yenidoğan gibi alanlarda açılan kadroların önemli bölümünün boş kalması dikkat çekti.

Aslında mesele yalnızca bir tercih meselesi değil. Hekimlerin kararlarını etkileyen çalışma koşulları, nöbet yoğunluğu, artan hasta sayısı ve tükenmişlik hissi uzun zamandır sağlık sisteminin temel sorunları arasında gösteriliyor. Özellikle çocuk branşlarında görev yapan doktorların hem fiziksel hem de duygusal yükünün çok daha ağır olduğu biliniyor.

Bir çocuk doktorunun işi sadece teşhis koymak değil; aynı zamanda kaygılı ailelerle iletişim kurmak, kritik süreçleri yönetmek ve çoğu zaman saniyeler içinde karar vermek zorunda kalmak. Üstelik bu tempoya uzun nöbetler, yoğun poliklinikler ve artan şiddet kaygısı da eklenince, birçok genç hekimin farklı branşlara yöneldiği görülüyor.

Bugün boş kalan kadrolar belki kısa vadede idari bir sorun gibi değerlendirilebilir. Ancak asıl mesele, gelecekte çocuk hastalara kimlerin bakacağı sorusunda düğümleniyor. Çünkü sağlık sisteminin sürdürülebilirliği sadece bina yapmakla ya da kontenjan açmakla sağlanamıyor. O alanlarda çalışmak isteyen, kendini güvende hisseden ve emeğinin karşılığını alabildiğini düşünen hekimlere ihtiyaç var.

Çocuk branşlarının yeniden tercih edilir hale gelmesi için yalnızca ekonomik değil, mesleki ve sosyal koşulların da iyileştirilmesi gerektiği artık daha yüksek sesle konuşuluyor. Aksi halde bugün boş kalan kadrolar, yarının daha büyük sağlık sorunlarının habercisi olabilir.