Geçen akşam kahvede oturuyorum, şöyle bir etrafa bakındım. Yan masada dört tane genç dizilmiş, hepsi aynı masada oturuyor ama hiçbirinin birbiriyle alakası yok. Kafalar öne eğik, parmaklar ekranda fır fır dönüyor. Ulan hani çay içmeye çıkmıştınız? Hani muhabbet edecektiniz? Masada dört kişisiniz ama ortamda tek bir insan sesi yok, sadece bildirim sesleri ötüyor.

Eskiden "Gel bir çay içelim" dendi mi akan sular dururdu kardeşim. Çay bahane, muhabbet şahaneydi. Giderdik dostun yanına, gözünün içine baka baka derdimizi anlatırdık. Yeri gelir iki lafın belini kırar, yeri gelir hiçbir şey konuşmadan saatlerce otururduk da o sessizlik bile batmazdı adama. Çünkü bilirdin ki yanındaki adam harbi adamdır, senin dostundur.

Şimdi ne oldu peki? Dostluk dediğimiz şey sosyal medyada birbirinin fotoğrafına kalp atmak, hikâyesine alev emojisi göndermek seviyesine düştü. Sanal alemde bakıyorsun; herkesin binlerce takipçisi, yüzlerce "kankası" var. Ama kafan bozulduğunda, için daraldığında "Gece yarısı çağırsam ikiletmeden gelir" diyeceğin kaç kişi var desek? Kimseden ses çıkmaz. Çünkü ekran parlaklaştıkça bizim aramızdaki o samimi bağlar karardı.

Birbirimizin hayatını ekranlardan izlemekten, yüz yüze bakmayı unuttuk. Fotoğrafına beğeni atınca görevimizi yaptık sanıyoruz. Derdimizi gürültüsüzce, samimiyetle paylaşacak adam arıyoruz ama herkes bir takipçi, bir "beğeni" peşinde koşmaktan insan biriktirmeyi bırakmış.

Sanal alemin o sahte kalabalığında kaybolup gitmeyin beyler. Çekmeyin şu telefonları her masaya oturduğunuzda. Bırakın ekranı, bakın karşınızdaki dostun gözünün içine. Çayın soğusun ama muhabbetin soğumasın. Çünkü günün sonunda o ekrandaki binlerce takipçi değil, zor gününde gelip yanına oturan o bir tek dost kurtaracak seni.