Yaz daha gelmeden insanın içi kıpır kıpır oluyor ya… “Hele bir gideyim, yazlığı açayım” dedim, attım kendimi Altınoluk yoluna. Hafta sonu işte… Öyle uzun uzun plan yok. Arabanın bagajına üç beş parça attık mı tamam.

Vardık yazlığa… Kapıyı bir açtım, içerisi “beni temizle” diye bağırıyor. Camlar toz, balkon yaprak dolmuş. Klasik yazlık açma halleri… Süpür, sil, havalandır derken yarım gün gitti zaten. Ama insanın hoşuna da gidiyor, yalan yok. “Yaz geliyor be!” diyorsun kendi kendine.

Dedim bir mola verelim. Zaten o temizlikten sonra insanın acıkması da ayrı bir olay. Atladım arabaya, doğru Kaz Dağları tarafına. Hava mis gibi… Ne sıcak ne soğuk, tam gezmelik. Camı açtım, ohh mis gibi dağ havası.

Bir köy yolunda durdum. Yol kenarında bir teyze, sacı kurmuş, gözleme yapıyor. Dumanı üstünde… Daha arabadan inerken koku vurdu zaten.

Dedim, “Teyze ne var?”

Döndü bana, “Ne istersen var evladım, otlu var, peynirli var… Yeni topladık otları” dedi.

“Karışık yap o zaman teyze” dedim.

Güldü, “Aç gelmişsin belli, sana güzelinden yapayım” dedi.

O sırada başladı anlatmaya… “Bu ot sabah dağdan geldi, bunun kokusu başka olur” diyor. Ben de dinliyorum, bir yandan çayı kaptım tabii.

Gözleme geldi… Sıcacık, kenarları çıtır. Bir ısırdım, var ya… Şehirde yediğin hiçbir şeye benzemez.

“Teyze bu başka olmuş” dedim.

“E oğlum, dağın otu başka olur” dedi, güldü.

İşte mesele bu aslında. Ne lüks masa, ne gösteriş… Bir teyzenin elinden çıkan gözleme, yanında çay, arkanda Kaz Dağları manzarası.

Yazlık temizliği bahaneydi… Asıl olay buymuş meğer.

DEVAMI GELECEK...