Bir önceki yazımızda "Daha Dünya Kupası'na Gelemedik" demiştik.

O gün bazıları bu değerlendirmeyi ağır bulmuş olabilir. Ancak bugün geldiğimiz noktada görüyoruz ki mesele bir maç kaybetmek değilmiş. Mesele, Dünya Kupası'nın ne olduğunu tam olarak kavrayamamış olmakmış.

Avustralya yenilgisi sonrasında spor kamuoyunda, yorumcularda ve taraftarlarda ortak bir endişe oluşmuştu. Ancak bütün bu endişelere rağmen herkesin içinde hâlâ güçlü bir umut vardı. Beklenti, Paraguay karşısında toparlanan bir Türkiye görmekti.

Ama ne yazık ki sahada gördüğümüz tablo, umutları büyüten değil, kaygıları doğrulayan bir tablo oldu.

Üstelik sadece maç günü değil... İlk maç sonrasında yapılan açıklamalarda, maç öncesi basın toplantılarında ve oyuncuların bazı tavırlarında da dikkat çeken bir rahatlık vardı.

Dünya Kupası, özgüven ile rehavet arasındaki ince çizgiyi affetmez.

Kâğıt üzerinde üstün olabilirsiniz. Oyuncu kaliteniz rakibinizden yüksek olabilir. Daha büyük liglerde oynuyor olabilirsiniz. Ama futbolun en eski gerçeği şudur:

Hiçbir maç oynanmadan kazanılmaz.
Hiçbir rakip sahaya çıkmadan teslim olmaz.
Ve hiçbir forma, tek başına skor üretmez.

Avustralya bunu gösterdi. Paraguay bunu bir kez daha gösterdi.

Bugün iki maç sonunda sıfır puanla karşı karşıyayız. Daha da önemlisi, iki maç sonunda hâlâ kimliğini sahaya yansıtamamış bir takım görüntüsü veriyoruz.

İnsan üzülüyor. Çünkü bu ülkenin çocukları gecesini gündüzüne kattı. Meydanlar doldu. Dev ekranlar kuruldu. Milyonlar aynı heyecanın etrafında toplandı.

Ama sahadaki görüntü, tribündeki inancın karşılığını veremedi.

Şimdi önümüzde bir maç daha var. Belki puan tablosunu değiştirmeyecek. Belki gruptan çıkışı geri getirmeyecek. Ama bazı maçlar puan için değil, karakter için oynanır.

Dünya Kupası'na büyük hayallerle geldik. Ne yazık ki görünen o ki, Dünya Kupası'nı tam anlayamadan gidiyoruz.

Çünkü futbolda en pahalı yenilgi, size hiçbir şey öğretmeyen yenilgidir.