Hayvansever olmak ne kadar kolay!

Bir hayvanın başını okşa, fotoğrafını çek, sosyal medyada paylaş, altına birkaç kalp koy. Sonra?

Hastalanırsa başkasına bırak.
Masraf çıkarırsa bahane bul.
Büyürse sıkıl.
Evi dağıtırsa sokağa at.
Taşınırsan terk et.
Davranışları hoşuna gitmezse kapının önüne koy.

Sonra da çıkıp “Ben hayvanları çok seviyorum” de.

Kusura bakmayın ama bunun adı hayvanseverlik değil.

Bunun adı sorumluluktan kaçmak.

Bir canlıyı yavruyken sevip büyüdüğünde terk etmek sevgi değildir. Hevesin bitmesidir.

Sokaklarda gördüğümüz birçok hayvanın hikâyesi aslında çok basit: Bir zamanlar birilerinin hoşuna gittiler. Satın alındılar, üretildiler, fotoğrafları çekildi, sevildiler.

Sonra büyüdüler.

Masraf çıkardılar. Hastalandılar. İlgi istediler. Evin düzenini bozdular.

Ve bir gün kapının dışına bırakıldılar.

Ardından aynı insanlar vicdanlarını rahatlatmak için “Şartlarım elvermedi” dedi.

Hayır.

O hayvan sizin şartlarınızı bilmiyor. Sadece terk edildiğini biliyor.

Bu, özgür bırakmak değil. Terk etmektir.

HAYVANI DEĞİL, KENDİ İSTEDİĞİNİZ HAYVANI SEVMEK

Bir de hayvanların doğal yapısını kendi zevkine göre değiştirmeyi sevgi sananlar var.

Burnu daha kısa olsun.
Tüyü şöyle olsun.
Bedeni daha küçük olsun.
Daha sevimli görünsün.
Daha “özel” olsun.

Peki bunun bedelini kim ödüyor?

Hayvan.

Nefes almakta zorlanan, hastalıklara daha yatkın hâle gelen, doğal davranışları bozulmuş hayvanlar ortaya çıkıyor.

Sonra insan çıkıp “Hayvanları çok seviyorum” diyor.

Hayır kardeşim.

Sen hayvanı değil, kendi zevkine göre şekillendirdiğin görüntüyü seviyorsun.

Gerçek sevgi, bir canlıyı kendine uydurmak değil; onun doğasına ve ihtiyaçlarına saygı duymaktır.

“CİNS” MERAKININ BEDELİNİ HAYVAN ÖDÜYOR

“Şu ırk daha güzel.”

“Bunun gözleri daha güzel.”

“Bunun tüyleri daha özel.”

Sanki canlıdan değil, otomobilden bahsediyoruz.

Satın almak kolay.

Asıl mesele, o hayvan hastalandığında yanında kalmak. Yaşlandığında bakmak. Masraf çıktığında kaçmamak. Davranış problemi olduğunda sabretmek. Hayatınız değiştiğinde onu hayatınızdan silmemek.

Yavruyken herkes hayvanseverdir. Asıl sınav yaşlandığında başlar.

SOSYAL MEDYADAKİ HAYVANSEVERLİK

Bugün hayvan sevgisi biraz da gösteriye dönüşmüş durumda.

Bir kedi kucağa alınır.
Bir köpekle fotoğraf çekilir.
“Canlarım benim” yazılır.

Peki veteriner masrafında neredesin?

Hastalığında?

Yaşlılığında?

Gece yarısı başına bir şey geldiğinde?

Artık fotoğraf karesine yakışmadığında?

İşte gerçek burada ortaya çıkar.

Çünkü bazı insanların sevdiği şey hayvan değil, hayvan üzerinden oluşturduğu imajdır.

Merhametli görünmek. İyi insan görünmek. Vicdanını rahatlatmak.

Buna hayvan sevgisi demeyelim.

Buna hayvan sevgisi görüntüsü diyelim.

ARTIK MASKELER DÜŞSÜN

Kendisini hayvansever ilan eden herkes hayvansever değildir.

Gerçek hayvansever bunu anlatmak zorunda kalmaz. Çünkü o bakar, tedavi ettirir, besler, temizler, sabreder ve gerektiğinde yıllarca sorumluluğunu taşır.

Benim sözüm hayvan sevgisini vitrin yapanlara.

Yavruyken sevip büyüyünce terk edenlere.

Sıkılınca sokağa atanlara.

Kendi zevkleri uğruna hayvanların doğasını bozanlara.

Sorumluluğu başkasına bırakıp kendini masum göstermeye çalışanlara.

Ve bütün bunlardan sonra hâlâ utanmadan “Ben hayvanseverim” diyebilenlere.

Artık bu kelimenin içini boşaltmayın.

Hayvanseverlik, bir hayvana sahip olmak değildir.
Onun hayatından sorumlu olmayı göze almaktır.

Bir canlıyı hayatınıza almak kolaydır.

Zor olan, hevesiniz bittikten sonra da yanında kalmaktır.

O yüzden bir daha “Ben hayvanseverim” demeden önce aynaya bakın.

Çünkü bazen aynada görünen şey hayvansever değil, kendi vicdanını kandırmayı başarmış bir insandır.

Hayvanların sizin gösterişinize, bahanenize ve geçici sevginize ihtiyacı yok.

Onların ihtiyacı olan şey belli:

Sorumluluk.
Saygı.
Sadakat.

Gerisi laf kalabalığıdır.