Bir gün altı insanın yolu bir yerde kesişti...

Birbirlerini daha önceden tanımıyorlardı, ilk kez ve zorunlu olarak bir arada olmaları gerekiyordu...

Tehlikeli bir yolculuğun hiç beklenmedik durağında durmuşlardı. Bindikleri araç arızalanmış, yolda kalmışlardı dışarısı soğuk ve karanlıktı...

Hepsi bir ateşin çevresinde toplanmış, ısınmaya ve gecenin karanlığını dağıtmaya çalışıyorlardı...

Ne ki biricik ateşleri de sönmek üzereydi...

Alevler cılızlaştıkça karanlık derinleşti, yüzlerine çarpan sıcaklık hızla azalmaya başladı.

Herkesi yalnızlaştıran ve umarsızlıktan karanlığı ve soğuğu daha derinden hissetmeye başladılar.

Ateşe yeni odun atmak gerekiyordu...

Odunları yok değildi, her birinin elinde birer odun vardı aslında.

Halkanın en başında oturmakta olan Kadın, elindeki odunu arkasına saklamıştı.!

Ateşin çevresindeki adamlardan birinin Siyahi olduğunu fark etmişti. Bir siyahi için feda edecek bir şeyi yoktu.!

Kadının yanındaki Adam tek tek herkesin yüzüne baktı.

Kendi Milletinden kimse yoktu, ateşe atacağı odun başkalarını ısıtacak olduğuna göre soğukta kalsa daha iyiydi...

Elindeki odunu sıkıca kavrayıp tutuyordu o da...

Hemen onun yanında zengince bir adam oturuyordu.

Bir eli yağda bir eli balda yaşamıştı şimdiye dek...

Sıradan insanların arasına sığınmak zorunda oluşuna lanetler okuyordu.!

Sahip olduğu malı mülkü aklına geldi; kimseyle bir şey paylaşmamıştı şimdiye dek.

Hep kazanan olmuştu, şimdi elindeki tek serveti odunu neden bu miskin insanlar için harcamalıydı ki?

Ateşe atmadı elindekini o da.!

Onun yanındaki Yoksul adam, ceketini bir hırsıza kaptırmıştı.

Nefretle yanındaki iyi giyimli zengine baktı, emeğini sömürüp hakkını vermeyen bencil bir zengin için neden bir odunu feda etsindi ki?

Siyahi olan ise nefret duygularıyla doluydu tüm beyazlara karşı.!

Elindeki sopa kendini başkalarından koruyacak tek silahtı, onu ateşe atıp yakamazdı...

Halkanın sonundaki Adam ise şimdiye kadar hiç karşılıksız vermemişti. Ancak bir şey aldığında vermeyi öğretmişti ona anne ve babası.! Oyunun kuralı böyleydi, o da ateşe atmadı elindeki odunu...
Ertesi gün küllenmiş bir ateşin çevresinde donarak ölmüş altı insan cesedi bulundu.!

Her birinin donmuş ellerinde sıkı sıkıya tutulmuş altı tane de ateşe atılmamış odun vardı.!
Dışarıdaki soğuk değil, içlerindeki soğukluk öldürmüştü onları.!

(Eğitimhane.com’dan alıntı)

Çıkarım:

Toplum içinde ilişkilerini salt alma-verme tabanı üzerine oturtmuş

İnsanlar vardır...

Bunlar kendi menfaatlerini, çıkarlarını herkesin üstünde tutan bencil bireylerdir...

Bunlar empati kurmakta zorlanır ve genellikle ‘hep bana’ düşüncesiyle hareket ederler...

Bunların salt kendi dertleri ve istekleri önemlidir, başkalarının gereksinimlerini görmezden gelirler...

Kendi refahı için başkalarını kullanabilir yahut göz ardı ederler...

Kendilerini başkalarından farklı ve üstün görürler...

Hata yaptıklarını ise asla kabul etmezler.!

Bencil kişiler, başkalarının haklarını göz ardı ederek salt kendi çıkarlarını, zevklerini yahut refahını ön planda tutarlar...

Bu tip insanlar ivedilikle nesli tükenmesi gereken insanlardır.!

Bu tip insanlarla başa çıkmak için net sınırlar koymalı, özel yaşamımızı gizli tutmalı ve hayır demeyi öğrenmeliyiz...