Bir adam, her gün boynuna dayadığı kalın sopanın iki ucuna astığı testilerle dereden su taşırmış evine.

Bu testilerden birinin yan kısmında çatlak varmış.

Diğeri ise hiç kusursuz ve çatlaksızmış ve her seferinde bu kusursuz testi adamın doldurduğu suyun tümünü taşır, ulaştırırmış eve.

Ama her zaman boynunda taşıdığı testilerden çatlak olanı eve yarım su taşırmış. İki sene her gün bu şekilde geçmiş.

Adam her iki testiyi suyla doldururmuş ama evine vardığında sadece 1,5 testi su kalırmış.

Tabi ki kusursuz, çatlaksız testi vazifesini mükemmel yaptığı için çok gururlanıyormuş.

Fakat zavallı çatlak olan kusurlu testi, çok utanıyormuş.

Doldurulan suyun sadece yarısını eve ulaştırabildiği için de çok üzülüyormuş.

İki yılın sonunda bir gün, görevini yapamadığını düşünen çatlak testi, ırmak kenarında adama şöyle demiş;

—Kendimden utanıyorum. Şu yanımdaki çatlak nedeniyle, sular eve gidene kadar akıp gidiyor.

Adam gülümseyerek dönmüş testiye;

—Göremedin mi? Yolun senin tarafında olan kısmı çiçeklerle dolu. Fakat kusursuz testinin tarafında hiç yok. Çünkü ben başından beri senin kusurunu, çatlaklığını biliyordum. Senin tarafına çiçek tohumları ektim. Ve her gün o yolda ben su taşırken, sen onları suladın. İki senedir o güzel çiçekleri toplayıp, masamı süslüyorum. Sen kusursuz olsaydın, o çatlağın olmasaydı evime böyle güzellik ve zarafet veremeyecektim, demiş...

(Alıntı)

Çıkarım:

Kusurlarıyla güzeldir insan; kusurlarıyla tamamlanmıştır.

Kimse kusursuz değildir ki zaten...

Eğer herkes kusursuz olsaydı, çok sıkıcı bir hayat olmaz mıydı dünya?

Ama öte yandan da sürekli karşımızdakilerde kusur arayarak geçirmemek gerek yaşamı…

Kusursuz dost arayan, yalnızlık bulmaz mı?

Ne sanatta ne de doğada kusursuz bir obje, bir varlık yoktur.

İnsan da bunun bir yansıması değil midir?

Önemli olan kusurlu olmak değil, onları besleyen yel değirmenleri ile savaşarak kendi hikâyesine takla attırabilen biri olabilmektir.

Çoğu insan kusurlarının farkındadır ama bunu dile getirmez, saklar, zayıflık olarak görür, alay edilmekten, kabul görememekten korkar.

Oysa kendi güçlü yönlerini ve kusurlarını görebilmek, kendini bir bütün olarak kabul edebilmek ve sevebilmek büyük bir özgürlüktür.

İnsana yönelik de kusursuzluk diye bir şey yoktur, kuşkusuz yaradılış itibari ile mükemmel bir varlıktır insan ama aynı zamanda doğasında kusurlu olmak, hata yapmak, af dilemek, özür dilemek, eleştirmek vardır.

Hatalar yapacağız, kusurlarımız olacak ve biz bunları fark edip, düzeltmek için çalışacağız.

Kurgu böyle çünkü…

Güzelliklerle kusurların, acılarla mutlulukların iç içeyken yaşamı oluşturduğunu ve bunlarla yaşamayı öğrenebildiğimiz zaman gerçek yaşamı anlamış olacağız

Aslında hepimiz birer çatlak testi değil miyiz?

Her birimizin kendine has kusurları yok mu?

Fakat sahip olduğumuz bu kusurlar ve çatlaklardır yaşamlarımızı ilginç yapan, ödüllendiren, renklendiren…

Çevremizdeki her kişiyi, oldukları gibi kabullenmek en güzeli…

Onlardaki kusurları değil, içlerindeki güzellikleri görürsek yaşamı daha anlamlı kılarız…