Bir adamın bir bölgede 100 dönüm arazisi vardı...

Ne ki, bu arazi ona yetmiyordu.

En az 1.000 dönüm toprağı olmasını istiyordu ve bu konuda çok hırslıydı.

Bunun için sürekli çeşitli yerleri dolaşıyor ve o zamana kadar işlenmemiş ama bereketli geniş araziler arıyordu...

Bunun için yapamayacağı şey yoktu.!

En sonunda yolu dağlık bir bölgedeki bir Krallığa düştü...

Kral, adama istediği kadar arazi verebileceğini söyledi...

Kral’ın tek koşulu adamın dayanıklılığı idi...

Adama ertesi sabah güneş doğduğunda yola çıkmasını ve güneş batmadan önce tam başladığı yere dönmesi gerektiğini söyledi.

Eğer bunu yaparsa yürüdüğü yol boyunca en baştan sona kadar ayak izleri ile çevrelediği arazi Adamın olacaktı.

Kralın bu cömert teklifi çok hoşuna gitmişti Adamın, heyecanını gizleyemiyordu.

Bu aç gözlü adam ertesi sabah ilk gün ışıklarının çıkmasını uyumadan dört gözle bekledi.

Amacı çok genişçe bir alanı çevrelemekti, bu amaçla yola koyuldu.

Yürümüyor, deyim yerinde ise deli gibi var gücüyle koşuyordu.

Koştukça daha verimli arazilere ayak basıyor, yemyeşil bereketli toprakları gördükçe daha da çok arazi için sürekli ileri koşuyordu.

O kadar hırslıydı ki, daha çok toprak aklını başına almıştı.!

Sürekli koşuyordu, çok yol almıştı ama akşam karanlığı da belirmeye başlamıştı.

Geri dönüş yolunda tam akşam karanlığı basmak üzereyken, başladığı noktaya birkaç yüz metre kaldığında o derece yorgun düşmüştü ki yere yığılıp düştü ve oracıkta öldü.!

Kendisine ayırabileceği en büyük araziyi elde edebilmek amacı ile çıktığı o çılgın yarışı gün batımından önce bitirebilmeye kalbi dayanmamıştı...

Adamları durumu Kral’a bildirdiklerinde Kral şöyle dedi;

‘Olduğu yere gömün onu, ona iki metre kare toprak yeter.!’

(Alıntı)

Çıkarım:

Açgözlülük-doyumsuzluk, kişinin elindekilerle yetinmeyip para, mal, mülk, güç gibi maddi ve manevi değerlere karşı doymak bilmez bir sahip olma isteği duymasıdır...

Ne kadar çok şeye sahip olunursa olunsun, hiçbir zaman yeterli gelmez kimi insanlara ve onlar sürekli daha fazlası isterler.

Sahip olunanların değerinin bilinmemesi demek; şükür ve kanaat duygusu eksikliğidir doyumsuzluk.

Bu tip insanlar çoğu kez başkalarının hakları yahut gereksinimleri göz ardı edilerek salt kendi çıkarını düşünürler.

Bu insanların bu davranışları inancımızda da felsefede de kötü bir huy ya da ahlaki bir zafiyet olarak kabul edilir.

Yalnızca para arzusunu değil; sahip olunanla yetinmeyip daha fazlasını istemeyi, cimriliği ve başkasının mülküne göz dikmeyi de kapsar.

İnancımıza ve felsefi görüşlere göre açgözlülük; hırsızlık, kıskançlık, yalan söyleme, adaletsizlik ve hatta cinayet gibi başka büyük suçlara ve günahlara kapı aralar.

Açgözlülük, insanın sahip oldukları ile yetinmeyip doyumsuz bir şekilde sürekli daha fazlasını istemesi durumudur ki, bunun hoş bir durum olmadığı açıktır...

Ne kadar elde edilirse edilsin, istekleri asla bitmez...

Açgözlü insanlar hiçbir zaman huzur bulamaz, mutlu olamaz ve genellikle hem kendilerine hem de çevrelerine zarar verirler...