10 yıl kadar önce iş dolayısıyla sürekli şehir dışına gidiyorlardı.

İki arkadaştılar, böyle hem daha eğlenceli hem de daha verimli geçiyordu onlar için bu turlar...

İzmir’den çıkış yapıp, kendilerine belli bir rota oluşturup, müşteri ziyareti yapıyorlardı...

Genelde Uşak, Afyon üzerinden başlıyorlardı tura...

Afyon’dan her geçişlerinde yoldan sucuk alıp, merkezde de bakır dövme işi yapan bir amcaya uğrayıp, bakır tava, çatal, bıçak falan alıyorlardı.

Sonra yolda bir yerde ateş yakıp, sucuk ekmek veya sucuklu yumurta ile keyif yaptıktan sonra turu sürdürüyorlardı.

Bu onlara keyif veren bir eğlence şekli haline gelmişti adeta...

Hiç kuşkusuz ki onlar bu tavayı falan yıkamakla uğraşmayıp, ‘Arabada da kokar, zaten 3 kuruşluk da şey’ düşüncesi ile çöpe atıyorlardı...

Afyon’dan bir daha geçişlerinde yenisini alıyorlardı...

Bu arada her geçişlerinde tavaları yeniledikleri için ‘yaşlı amca da kazanıyor nasılsa’ diye seviniyorlardı.

Ama durumun hiç de sandıkları gibi olmadığını, bakırcı amcaya yeni bir tava almak için uğradıklarında anlamışlardı.

Bakırcı yine genel bu gençlere; ‘Siz benden her keresinde yeni tava alıyorsunuz ya, sonra onu çöpe mi atıyorsunuz?’
Gençler; ‘Evet amca’ dediler...
Bakırcı; ‘Bakın çocuklar, siz onu çöpe atmayın bana getirin, ben sizin için yıkar, saklarım ve siz geldiğinizde de onu yine size veririm. Onu çöpe atmayın gençler, ben onu yaparken çok uğraşıyorum...’
Gençler bu sözler karşısında göz göze geldiler, utançlarından yüzleri kızarmıştı...

75-80 yaşında bir insanın, malını satıp para kazanma derdinde bile olmayıp, salt emeğinin ve sanatının peşinde olması onları duygulandırmıştı...

O gün her şeyin para olmadığını anlamışlardı...

Gençlerin bakırcı amcalarından aldıkları son tavalar hala evlerinde durmakta ve kullanılmaktaydılar...

(Alıntı)

Çıkarım:

Emek kutsaldır, gerçekten emek son derece önemli ve değerlidir.

Emeğe saygı duymak ve eşyaları hor kullanmamak hem bireysel ahlakın hem de toplumsal ve çevre bilincinin en temel yapı taşlarından biridir. Bir eşyayı dikkatsizce eskitmek yahut erkenden çöpe atmak, salt maddi bir kayıp değil; aynı zamanda o eşyanın arkasındaki insan emeğine, zamana ve doğanın kaynaklarına yapılmış büyük bir haksızlıktır, israftır...

Bu bilinci yaşamımızın bir parçası haline getirmek önemlidir...

Satın aldığımız yahut kullandığımız her nesne (bir kıyafet, bir sıra, bir teknolojik alet veya bir oyuncak), birilerinin fikir emeği, el işçiliği ve alın teriyle üretilir.

Onları hoyratça kullanmak en azından israftır...

Eşyaya iyi bakmak, doğrudan o üreticiye saygı duymaktır...

Eşyalara para verip almak ve kullanmak yetmez; ömürlerini uzatmak için düzenli temizlik ve bakımlarını yapmak gerekir.

Okul sıraları, parktaki banklar yahut toplu taşıma araçları gibi kamu malları hepimizin ortak emeğidir...

Bunları zarar vermeden kullanmak en temel vatandaşlık görevidir...

Bir eşya bozulduğunda veya söküldüğünde ilk refleksimiz onu çöpe atmak olmamalıdır...

Artık kullanmadığımız ama hala sağlam olan kıyafet, kitap yahut eşyaları çöpe atmak yerine paylaşarak hem emeğin değerini korur hem de yardımlaşmayı artırırız...