Bir acelesi olduğunu, onu görür görmez anlamıştım.

Sağanak halinde yağan yağmura aldırış bile etmiyor ve bükülmüş haline rağmen sağa sola koşuyordu. Yanına sokularak:
– Hayrola teyzeciğim, dedim. Bir derdiniz mi var?
Sıcak bir tebessümle:
– Buraların yabancısıyım evladım, dedi. Hastane tarafına gidecek bir araba arıyorum.
– Biraz beklerseniz aynı dolmuşa binebiliriz, dedim. Oraya geldiğimizde size haber veririm.
Teşekkür ederek yanıma yaklaştı ve küçük bir çocuk gibi şemsiyenin altına girdi.

Nurlu yüzü yağmur damlacıklarıyla ıslanmış ve yanakları pembe, pembe olmuştu.
– Torunlarımdan biri menenjit geçirdi, ziyaret saati bitmeden dolaşmak istemiştim.
– 20 dakikanız var, dedim. Hastaneye yakın ama bu havada pek
araba bulunmuyor.

Durağa herkesten önce geldiğimiz için, dolmuşa da rahatça bineceğimizi zannediyordum.

Ancak araba yanaştığında, arkamızda duran 4-5 kişinin bir anda hücum ettiğini gördüm.

İçeriye doluşan ve arkadaş olduğu anlaşılan adamlara:
– İlk önce biz gelmiştik, dedim. Sırayı bozmaya hakkınız var mı?
Ön koltukta oturanı:
– Hak istiyorsan Hakkari’ye gideceksin arkadaşım, dedi. Hem oradaki haklardan KDV’de alınmıyormuş!
Bu laf üzerine attıkları kahkahalarla bindikleri araba sarsılmış ve sinirlerim allak bullak olmuştu.

Sakinleşmeye çalışarak:
– Ben biraz daha bekleyebilirim, dedim. Ama şu ihtiyar teyzenin hastaneye yetişmesi gerekiyor.
Bu defa şoför lafa karışıp:
– Teyzenin arabaya falan ihtiyacı yok be kardeşim, dedi. Okuyup üfledi mi, hastaneye uçuverir. Yeniden kopan kahkahalarla birlikte araba uzaklaşıp gitti.

Yaşlı kadına baktım, tevekkülle susuyordu.

5-10 dakika sonra gelen bir başka dolmuşa onunla beraber
bindim ve şoföre “teyzeyi hastanede indirmesini” söyledim.

Yaşlı kadın, yapacağı ziyaretten umutsuz görünmesine karşın şikâyet etmiyordu.

Üstelik trafik de, yarı yolda tıkanıp kalmıştı.

Şoför:
– Yolun bu durumu, hayra alamet değil, dedi. Nedenini anlasam iyi olacak.
Arabayı çalışır vaziyette bırakıp ileri doğru yürüdü ve biraz sonra döndüğünde:
– Kısmete bak yahu, dedi. Bizden önce kalkan dolmuşa kamyon çarpmış.
Heyecanla:
– Bir şey olmuş mu? diye atıldım. Yani yaralı falan var mı?
– Herhalde, diye yanıt verdi. Dolmuşta bulunanları, teyzenin gideceği hastaneye kaldırmışlar.

Göz ucuyla yaşlı kadına baktım. Solgun dudaklarıyla bir şeyler mırıldanıyor ve sanki onlar için dua ediyordu.

Şoför, koltuğuna yavaşça otururken:
– Kısmet işte, diye yineleyip duruyordu. Sen kalk koca bir kamyonla çarpış, hem de Türkiye’nin öbür ucundan gelen Hakkâri plakalı bir kamyonla!

(Alıntı bir öykü)

Kıssadan hisse:

Eğer bir insan kötülük yaparsa önünde sonunda mutlaka karşılığını bulur.

Çünkü bu dünyada özellikle yapılan bazı kötülükler kimsenin yanına kar kalmaz.

Hiç kuşkusuz herkes layığını bulur. Bu dünya da bulmasa da, ahirette bulur!

Siz ne yaparsanız yapın, sonucu ilahi adalet belirleyecektir.

Ey Oğul! Gam çekme, eden ettiğini bulur! Sen doğru ol, kem belasını bulur!

Unutma! Her şeyin bir hesabı var; üzdüğün kadar üzülürsün.

Kötülük yaptın mı kork, çünkü o bir tohumdur, Allah yeşertir karşına çıkartır.

Buğday ektin de arpa mı çıktı? Ne ektiysen onu biçtin.

Ah da yerini bulur, er ya da geç hak da yerini bulur. Sen iyi şeyler düşün, içinden ne düşünürsen o olur...