Küçük bir kasabada, geçmişi derin izlerle dolu olan yaşlı bir adam olan Halit, yıllardır kimseyle konuşmadan yaşamaktaydı.

Herkes onu görür, ama kimse yanına yaklaşmaya cesaret edemezdi. Halit, yaşadığı derin kayıplar yüzünden içine kapanmış, kalbinde taş gibi bir acıyla yaşamını sürdürüyordu.

Her gün, kasabanın kenarındaki gölün yanına gelir, uzun uzun suya bakardı.

O göl, gençliğinde en sevdiği yerdi.

Orada, yaşamının en hareketli ve güzel günlerini geçirmişti...

Bir gün, kasabaya bir grup çocuk geldi.

Oynayacak yer ararken Halit’in yanına kadar geldiler.

Çocuklardan biri, Halit’in yanındaki banka oturup göle baktı.

Diğerleri ise suya taş atmaya başladılar.

Halit, bir an duraksadı...

Çocukların neşesi, kalbindeki acıyı sanki bir anlığına unutturmuştu.

Çocuklardan biri, Halit’e dönerek, “Amca, bu gölde ne var?” diye sordu. Halit, derin bir nefes aldı. İçi geçmişin hatıralarıyla doluydu ama o an, kendi sesinin nasıl duyulacağını merak etti. “Bu gölde birçok şey var,” dedi.

“Hayaller, kayıplar, umutlar… Her şey bu suda yansır...”

Çocuklar merakla dinlemeyi sürdürdüler...

Halit, o an yaşamında ilk kez, konuşmanın ve paylaşmanın güzelliğini yeniden hissetti.

Çocuklar, Halit’in yanına oturdu ve ona sorular sormaya başladılar. Kendi hikayesini, gölün çevresinde yaşadığı mutlu anları, kayıplarını ve hayatta kalmanın önemini anlatmaya başladı...

Bir süre sonra, çocuklar Halit’in yanından kalktılar ama o, kalbinde bir değişim hissetmeye başladı.

İçi, kaybolmuş duygularla dolu bir denizken, artık sahile vuran dalgalar gibi hissediyordu.

O günden sonra, her gün gölün yanına gitmeyi sürdürdü Halit...

Ama artık yalnız değildi.

Çocuklar, sık sık yanına gelir, ona yaşamı, neşeyi ve umudu anımsatırlardı...

Halit, kasabada bir değişim yaşıyordu...

Artık yalnızca bir göl kenarı sakini değil, çocuklara hikayeler anlatan, onlarla gülüp eğlenen biri haline gelmişti...

Kendisi de çocukların neşesiyle yeniden doğmuş gibi hissediyordu...

(Alıntı)

Çıkarım:

Dünyada birçok ülkede olduğu gibi bizim ülkemizde de yaşlı nüfus giderek artmaktadır.

Bu artış, elbette, bu alana olan ilgiyi yavaş yavaş attırmış olup bu dönemin fizyolojik süreçlerinin yanında psikolojik süreçlerinin de anlaşılması önem kazanmıştır.

İleri yaşlarda bir köşeye çekilip, sinmek yerine geçmişi anlatmak, sosyal izolasyonu önleyen güçlü bir psikolojik savunma ve deneyim aktarımıdır. İçe kapanmak yerine genç nesillerle iletişim kurmak, yaşlı bireyin bilişsel fonksiyonlarını canlı tutar, aidiyet hissini güçlendirir ve yalnızlığı azaltır.

Geçmişin deneyimleri, gelenekleri ve aile tarihinin genç kuşaklar için paha biçilemez birer kültürel miras olduğu bilinmelidir...

Gençlerle iletişim kurabilmek gençlerin köklerini tanımasına da yardımcı olabilir.

Toplumsal hafızanın ve değerlerin yarınlara taşınmasını sağlar...

Hikâye anlatmak, hafızayı aktif tutar ve bilişsel gerilemeyi yavaşlatmaya katkıda bulunur.

Bireyin "ben işe yaradım, geride bir iz bırakıyorum" düşüncesini destekleyerek psikolojik sağlamlığını artırır.

Geçmişin muhasebesini yapıp hikâyeyi başkalarıyla paylaşmak, eski pişmanlıkları yahut çözülmemiş sorunları kabullenmeyi ve anlamlandırmayı kolaylaştırır.

Eski fotoğraflar, mektuplar yahut objeler anlatılan hikayelere eşlik ederek genç nesillerin ilgisini çekebilir...