Adamın biri emekli olmuş...

Ona buna emir verme olanağını yitirmiş doğal olarak.

Ne karşısında saygıyla ayakta duranlar, ne bir yere girerken saygıyla ayağa kalkanlar var…

Kimsenin artık önemsediği yokmuş emekliyi.

Adam bu ilgisizlik karşısında bunalmaya başlamış.

O tarihte Yeni cami tuvaletleri önünde gereksinimi olanlara parayla su satan ibrikçiler varmış.

Bizim emekli de orada kendine bir yer bulup, ibrikçiliğe başlamış. Ancak ayrı-ayrı renklere boyamış her ibriği; örneğin birini sarıya, ötekini maviye, üçüncüsünü kırmızıya…

Sıkışanlar hızlıca önüne gelip ibriklerden birine uzandılar mı, oturduğu yerden:
– Bırak onu sarıyı al, dermiş…

Sarıyı alan olursa:
– Bırak onu, maviyi al…

Böylece emir verme özlemini rahatlatırmış...

Ne ki arada sırada;

- Efendi, ibrikler arasında bir fark var mı?
- Yok, hepsi aynı...
- Eee, o halde bizi ne halt etmeye yoruyorsun a teres? diye soranlara da;
- Ulan, bizi buraya boşuna mı ibrikçi başı yaptılar? dermiş..!

(Anlayana Hikayelerden alıntı)

Kıssadan Hisse:

Küçük ve ezik yönetici profillerinde çokça rastlanır bu duyguya. Ellerine fırsat geçti mi, önemlerini kanıtlamak için yapmadıkları densizlik kalmaz.

Çevremizde de çok vardır böyle profiller...

Alt kademelerde, üst kademelerde, her yerde...

Sanırım en geniş tutku, kişilik tutkusudur bizim toplumda.

Kişilik sahibi olmak, kişilik sahibi olduğunu göstermek, kişiliğini kanıtlamak; gerilmiş dudaklarda, sert bakışlarda, çatık kaşlarda yalazlanıp durur…

Gücün etkisi sınırlıdır...

Gün gelir biter, kimseler sizi dikkate  almaz.

Özellikle siyasette..!

İşte o zamanlar, yerli yersiz, zamanlı zamansız her şeye karışmamak lazım.

Yoksa ibrikçi başı muamelesi görürsünüz.

Allah kimseleri güçten itibardan düşürmesin.

Günümüzde çevremize baktığımızda ibrikçi zihniyetindeki insanları rahatça görürüz, dedik.

Bunları kamuda, siyasette bolca görmek olasıdır.

Siyasette de çoktur bunlardan...

Kamu görevlilerinden de vatandaşlara kolaylık göstereceğine, vatandaşın işlerini yokuşa sürenler vardır.

Vatandaşın, birkaç dakikada biteceği işi, kimilerinin ibrikçi başı zihniyeti yüzünden saatlerce sürmez mi?

İbrikçi başı zihniyetinde olan kamu görevlileri yüzünden bürokratik işlemler uzayıp ve bu yüzden vatandaşlar kamuya küsmez mi?

Bir çilesi, bir endişesi, bir yaşam ırmağı olmayanlar, kendi kuruluklarının odunluğunda insanlık dışı davranışlardan medet umarlar.

Oysa güçleştiren değil, kolaylaştıran bir insan olmalıyız.

Kusur arayan değil, eksik kapatan bir insan...

Kırıcı değil gönül alıcı bir insan olmak.

Kibirli değil vakarlı insan bir olmalıyız.

Günün adamı değil, gönül adamı bir insan olmalıyız.

Nefsini değil, hakkı üstün tutan bir insan olmalıyız.

Edilgen değil, etkin bir insan olmalıyız.

Bencilliğin, fırsatçılığın kendisi değil, iyilik yapmanın, paylaşmanın, yardıma koşmanın kaynağı olan bir insan olmalıyız.

Ölçüyü aşan, çizgiyi şaşıran değil, ölçülü ve dengeli yaşayan bir insan olmak..

İnsanı yoran, daraltan, bunaltan değil,  rahatlatan, ferahlatan, huzur veren bir insan olmalıyız...