Baba insanla ana insan, çocuklarını çevrelerine toplamışlar, onlara insanlık dersi veriyorlardı.

Baba insan, dersinin sonunu şöyle bitirdi;

— Yavrularım! Hayatta insan olmaya çalışın, hiçbir zaman insanlıktan ayrılmayın.

Çocuklar da;

— Ne yapalım da insan olalım? İnsanlığın, insan olmanın yollan nelerdir? diye sordular.

Baba insan;

— Çok kolay, dedi. Kendinize bizi örnek alın. Anneniz ve ben ne yapıyorsak, siz de öyle yapın!

Çocuklar, baba insanla ana insana baktılar, onlar ne yapıyorlarsa aynen öyle yaptılar.

Hepsi de tıpkı tıpkısına analarına, babalarına benzediler...

Baba insanla ana insan çocuklarını bir süre sonra yine çevrelerine topladılar.

Baba insan onlara;

— Yazıklar olsun! diye bağırdı. Hiçbiriniz bizim istediğimiz gibi yetişmediniz. Hiçbiriniz insan olmadınız. Hepiniz de insanlıktan uzaksınız. İnsanlıktan ayrıldınız. Artık ölüyoruz. Yazık oldu emeklerimize, boşa gitti. Bütün hakkımız haram olsun, Allah hepinizi kahretsin.!

Çocuklar çok şaşırdılar;

— Peki, ama bize neden beddua ediyorsunuz? Biz yanlış bir şey mi yaptık yoksa… Size baktık, sizi örnek aldık. Siz ne yaptınızsa, biz de onu aynen öyle yaptık.!

(Alıntı)

Çıkarım:

Araştırma ve gözlemler aile içindeki tutarsızlığın çocuğun karakter gelişimini en kötü yönde etkilediğini gösteriyor...

Annenin “evet” dediğine babanın “hayır” demesi gibi...

Annenin “a” dediğine babanın “b” demesi gibi...

Anne “alalım” baba “almayalım” dediğinde çocukta ikilem oluşması gibi...

Özelliklede ayrı ailelerin çocukları ciddi sorunlar yaşıyor...

Boşanmış çiftler de mutlaka çocuğun sağlığı için ayrı bir özen gösterilmesi gereği ortaya çıkıyor...

Aynı dilin kullanılması gerekiyor.

Ayrı dilde konuşulduğunda çocukta çift kişilik yahut çok kişilikli tipolojisinin ortaya çıktığı belirtiliyor uzmanlarca...

Yani en önemlisi ailelerin terbiye kurallarında tutarlı olmaları...

Çocuğa kırmızı çizgiler hissettirmeli ana-baba tarafından, örnek olmalılar yani...

Ana-baba çocuğun karşısında rol model olmalılar...

* * *

Çocuklar, söylenenleri değil, gözlemledikleri davranışları kopyalarlar...

Anne babaların ahlaki değerler, saygı, empati ve sorun çözme gibi konularda sözlü nasihatlerden öte kendi yaşamlarıyla rol model olmaları esastır...

Çünkü, ana-babaların tutarlılık sergilemesi, çocukların sağlam bir karaktere sahip olmasının temelini oluşturur.

Uzmanlar, ana-babaların sözle öğüt vermek yerine, istedikleri davranışları bizzat uygulamalarının önemli olduğunun altını çiziyorlar...

Çünkü çocuklar anne ve babasını taklit ederek sosyal yaşama alıştığını belirtmektedirler...

Çocuk yetiştirmekteki temel yaklaşım; sevgi ve sınır dengesini kurmak, çocuğun duygularını anlamak ve ona güvenli bir alan oluşturmaktır...

* * *

Mükemmeli hedeflemek yerine, çocuğun bireysel gereksinimlerine saygı duymak esastır...

Kurallar çocuğunuzu kısıtlamaz, aksine ona güven verir.

Kurallarda tutarlı olmak; öfkeyle değil, sakin ve kararlı bir dille rehberlik etmek önemlidir...

Çocuklar söyleneni değil, gördüklerini öğrenir...

Saygılı, dürüst ve sorun çözen bir birey olarak onlara örnek olmak gerekir...

Çocuklarımızı başka çocuklarla yahut kardeşleriyle kıyaslamamız da doğru değildir.

Karakterimizin ve kişiliğimizin oluşumunda ailemizin özellikle anne babamızın büyük bir payı vardır.

Yapılan araştırmalar gösteriyor ki anne babanın alışkanlıkları çocuklara daha kolay geçiyor...