Kurban ibadeti salt fiziksel bir kesim eylemi değil, Allah'a yakınlaşma çabası ve temelinde kardeşliği barındıran bir paylaşma sürecidir...

Bayramların insanlara verdiği bir duygu vardır ki bu insanda, çevresini mutlu kılmak için her türlü özveriyi seve-seve, isteyerek yapma duygusu uyandır...

İnsanın mayasında var olduğu kabul edilen bir duygu, vicdan, dostluk, kardeşlik, akıl, insan ilişkisi, kan davasını bile unutma, düşmanını bile sevebilme birikimlerinin yığıldığı göz ile görülmez, el ile tutulmaz, gizli stok odalarının kapılarının açıldığı günlerdir bayramlar...

Gelin bu bayram günü güzel bir kıssa paylaşayım sizlerle...

*

Marangozun işleri artık iyi gitmiyordu...

Fabrika mamulü eşyalar çoğalınca el işi özel imalat meraklıları dışında pek kimse gelmiyordu artık dükkâna...

İşinin ustasıydı, titizdi ama nafile!..

Tanıyanlar bilirlerdi ki, pazarlık da etmezdi hiç…

Kurban Bayramı’na üç gün kalmıştı, kurbanlık alması gerekiyordu.

İki dükkân ötedeki çay ocağına gitti, selam verip bir sandalyeye oturdu.

Garson, hemen getirdi çayını...

Aynı anda tornacı eski bir dostu belirdi kapıda, üzgün görünüyordu.

Söz kurbandan açıldı, konuştular bir iki satır…

‘Biraz sonra gidip kurbanlık alacağım’ dedi Marangoz.

Tornacı dalgın gözlerle marangozun yüzüne bakıyordu.

Marangoz, “Canın sıkkın senin” dedi.

“Evet.”

“Sebep?”

“Bir talebe var... Üniversitede okuyor.”

“Eee”

“Önüm sıra yürürken birden yere yıkıldı çocuk.”

“Niye ki?”

“Kaldırdım hemen. Sebebini sordum. Söylemedi, Israr ettim... Açlıktan başı dönmüş...”

“Kimi kimsesi yok mu?”

“Arkadaşları var. Bizim binanın bodrum katında kirada oturuyorlar. Hepsi memleketlerine gitmişler.”

“Bu niye gitmemiş?”

“Gidememiş. Ailesi yoksulmuş anlaşılan, para gönderememişler. Cebindeki üç beş kuruş da bitince aç kalmış. Kimselere söyleyememiş derdini.”

“Sen ne yaptın peki?”

“Aldım eve götürdüm. Allah ne verdiyse beraber yedik. Lakin fazlasını yapamadım. Benim de meteliksiz zamanıma rast geldi. Kalktım buraya geldim, belki bir iş çıkar diye.”

“Çıktı mı peki?”

“Nerde o eski günler”

Marangoz sustu, bir yanda evde kurban bekleyen hanımı vardı, öte yanda parasızlıktan yere yıkılan bir garip talebe. Elini cebine attı, bütün parasını çıkarıp tornacıya uzattı;

“Götür ver, memleketine gitsin”

Tornacı şaşırdı;

“Hepsini mi?”

“Hepsini.”

“Kurban alacaktın hani?”

“Allah kerim!” dedi Marangoz…

Tornacı parayı aldı gitti, Marangoz da evine döndü...

“Kurbanlık almadın mı Bey?” diye soran hanımına da Tornacıya verdiği yanıtı verdi;
“Allah kerim!”

Kadın başka soru sormadı, tanırdı kocasını...

İkinci gün yeniden atölyesine gitti, tam işe başlayacaktı ki kapıda bir adam belirdi;

“Merhaba usta!”

“Merhaba!”

“Beni tanıyamadın galiba, üç ay kadar önce sana bir iş yaptırmıştım. Paranın bir kısmını vermiş bir kısmını sonraya bırakmıştım. Şimdi hatırladın mı?”

“Hatırlar gibi oldum. Gebzeliydin galiba.”

“Evet... Ya usta, kusura bakma, parayı geciktirdim...”

Cebinden bir deste para çıkartıp uzattı Marangoza;

“Buyur. Bayram geliyor, lazım olur, hakkını helal et.” dedi ve ustanın elini sıkıp gitti.

Marangoz parayı saydı…

Kurban Bayramı için ayırıp da sonra Tornacıya verdiği paranın tam iki katıydı!

Hafifçe gülümsedi ve “Allah kerim!” dedi...

İyi bayramlar...