Gerek yaygın gerekse yerel gazeteler işlevlerini büyük ölçüde bitirmiş gibi görünseler de hemen hepsi internet üzerinden yayın yapıyorlar artık...

Türkiye’nin nüfusu 40-50 milyon iken 100 bin basılan kitaplar, bugün 85 milyonluk nüfusta 5-10 bini geçmiyor...

Yani gazete, dergi ve kitaba para veren yok artık.!

Varsa da pek az ve bu da giderek azalıyor...

Herkes elindeki cep bilgisayar-telefon ile okuyor, yorum yapıyor, yanıt yazıyor...

Çok kısa bir süre sonra kitap yerlerini sesli kitaplara bırakacak gibi...

Yani bilimin ve teknolojinin baş döndürücü hızıyla yaşamımızda belirgin dönüşler yaşanmakta...

* * *

Haberin dağıtımında televizyonun tarihsel rolü ve etkisi de bundan payını almakta...

Çünkü dijital mecraların sunduğu hız ve erişilebilirlik, özellikle genç kuşakların haber tüketiminde ağırlığını giderek arttırıyor.

Dijitalleşme, artan maliyetler ve değişen okuma alışkanlıkları nedeniyle basılı gazeteciliğin sonunun geldiği, yerini dijital platformlara bıraktığı açık...

Yapılan araştırmalar haber takibi ve izlemelerin yüzde 86’sının bilgisayarlar, telefon ve tabletlerle yapıldığını ortaya koymakta.

TÜİK verileri de zaten gazete/dergi tirajlarının ve sayılarının ciddi oranda azaldığını göstermekte.

* * *

Bu yeni gelişen dijitalleşmeden kaçamayacağımıza göre, kafamızı soktuğumuz kumdan kaldırıp Gazeteciliği, haberciliği, yorumculuğu yeni gelişmelere uyarlayıp, yeni kurallar getirmeliyiz.

Eline cep telefonunu alıp, uyduruk bir site açıp yahut facebook, youtube, x, instagram gibi platformlarda fotoğraf paylaşan ve haber yapan herkesin ‘Gazeteci’ sayılmadığı yasal bir alt yapının oluşturulması gerekiyor ivedilikle...

Gazetecilerin de artık diğer mesleklerde olduğu gibi bir Meslek Odası olması gerektiği kavranmalı...

Gerçek gazeteciler kesin bir biçimde diğerlerinden ayrılmalı...

Kayıtlı, denetlenebilir, çalışanı olan, vergi ödeyenler ile merdiven altı olanlar birbirinden ayrılmalı yani.!

Şimdiye kadar Mekteplilerle birlikte Alaylı olarak yetişmiş olanlar hariç olmak üzere bundan böyle Gazetecilik eğitimi almış olanlara yasal bir statü verilmeli, Kimyager, Mühendis, Mimar, Hukukçu gibi...

Köşe yazarlığını, yorumculuğu ter dökerek, araştırarak yapmalıyız.

Kalıpların dışına çıkarak, okuyucuyu etkileyecek, meraklandıracak, sarsacak bir konuma evirilmeliyiz.

* * *

Gazeteci-siyasetçi-İş İnsanı ilişkileri yeni bir düzlemde yeniden ele alınarak yasal bir statüye kavuşturulmalı.

Dijitalleşmenin gazetecilik reflekslerimizi bitirmesine izin asla vermemeliyiz...

Birazda kâğıdın ömrü bittiği için değil, gazetecilerin gazetecilik refleksleri bittiği için yazılı basın koşar adım uçuruma gidiyor gibi geliyor bana.!

Mahallemizdeki bir sorunu, ilçedeki bir sorunu atlayıp, görmeyip ulusal haberleri kopyala-yapıştır ile sayfaları doldurarak okuyucuya sunmayı bırakmalıyız.!

Her ne olursa olsan gazeteciliğe duyulan gereksinim henüz bitmiş değildir…

Yazılı basın ile birlikte dijital platformları iyi kullanabilenler bir süre daha işi önde götürecek...

Yerel gazeteler, yerel ölçekte önemli bir işlevin sahibidirler...

Yerel gazeteler bu toplumun aynı zamanda yerel belleği ve arşividirler...

Yerel gazetelerin oluşturduğu internet siteleri de yerel haberlere ulaşmanın, erişmenin en önemli ve kestirme yoludur.

Ama bu alanda yapılan yasal düzenlemeler yetersizdir ve denetim eksikliği vardır.

Bu alanda önemli, ciddi düzenleme gereksinimi artık ertelenemez boyutlardadır...