Bugün, Mustafa Kemal Atatürk’ün 88. ölüm yıldönümü...
O’nu bir kez daha yad edeceğiz ve anlamaya çalışacağız...

10-16 Kasım tarihlerini kapsayan bu hafta Türk milletini ve Türk topraklarını işgalcilerden kurtulmasında öncü olan Cumhuriyeti’mizin kurucusu Atatürk'ün aramızdan ayrıldığı hafta olarak resmî kurumlarla birlikte, radyolarda, gazetelerde, Televizyon ve sosyal platformlarda Onunla ilgili söyleşiler yapacağız, O’nu anlamaya çalışacağız.

Sahte gözyaşlarıyla ‘Onu çok özledik’ deyip geçiştirmeyeceğiz.!

Dünyevi olan ‘Özlemek’ sözcüğü ile değil, O’na rahmet dileyip, şükranlarımızı sunacağız.

Doğrusu bu...

Yani doğru olanı anmak, saygıyla, rahmetle, minnetle anmak...

Hatta bu bile yetmez, onu iyi anlamak...

* * *

Atatürk’ü anlamak, onu salt özlemekten ve biçimsel olarak anmaktan çok daha önemlidir...

Atatürk’ün bizzat kendi sözü de bu durumu özetler niteliktedir;

"Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız, bu yeterlidir."

O’nun adını anmak, anıtlarının önünde durmak yahut fotoğrafına bakmak tek başına kaldığında salt bir duygu olarak kalabilir...

Atatürk'ü anlamak; Cumhuriyeti şekilsel olarak kutlamak değil, onun değerlerini (demokrasiyi, bilimi, eşitliği, aklı, vicdanı ve ahlakı) bugünün koşullarında yaşatmak ve ileriye taşımaktır...

Onu salt özlemek bir nostaljiye dönüşebilirken; anlamak, ülkenin gelişimine katkı sunmayı, üretmeyi ve sorumluluk almayı sağlar.

Özetle; sevmek ve özlemek kalpten gelen değerli bir hissiyat olsa da Atatürk’ün asıl istediği ve Türkiye Cumhuriyeti’ni yaşatacak olan şey onun fikirlerini anlamak ve yaşama geçirmektir...

* * *

Yaşamı boyunca kendini Türk Milletine armağan etmiş, halkın kendi kendini yönettiği Cumhuriyet yönetimini kurmuş, Gazi M. Kemal Atatürk’e saygı ve minnet duymak hepimizin görevidir...

Bize düşen O’nun bıraktığı Cumhuriyeti gerçek anlamda ‘Kimsesizlerin kimsesi) yapmaktır.

Salt O’nu da değil, bu millet için iyi şeyler yapmış tüm Atalarımızı, sevmek zorunda değilsek de kesinlikle onlara saygı duymak zorundayız.

Önemli olan O’nu sevip sevmemekten ziyade O’nun ne düşündüğünü, nasıl düşündüğünü, neyi nasıl yaptığını anlayabilmek, en önemlisi de onun yaptığını o döneme göre değerlendirmektir...

* * *

Atatürk’e sevginin de saygının da ancak onun yaptıklarını anlayabilenlerle anlam kazanacağına inanıyorum.

Bir insanı, bir lideri ya da geçmişteki bir değeri salt duygusal bir özlemle yad etmek, zamanla o duygunun sıradanlaşmasına yol açabilir.

Birini gerçekten yaşatmak, onu salt özlemekle değil; fikirlerini anlamak ve en önemlisi "iyi anlamakla" olasıdır.

Özlemek edilgendir; bir eksikliği hissetmektir...

Anmak saygıdır; geçmişe bir selam göndermektir...

İyi anlamak ise etkendir; onun felsefesini, ideallerini ve duruşunu kavrayıp bugüne ve yarına taşıyabilmektir...

O’nu kalıplara sıkıştırmak yerine, neyi neden yaptığını özümsemektir gerçek saygı...

Atatürk’ü yalnızca belirli semboller, sloganlar, şekilcilik yahut ezberci bir retorik üzerinden ele alan, Atatürkçü geçinen yahut Atatürk’ten geçinenler gibi değil, onun modernleşme, akılcılık, bilim-ahlak ve çağdaşlaşma vizyonunu günlük yaşama ve kurumsal işleyişe yansıtmaktır önemli olan...

Ruhu şad olsun, minnetle, rahmetle anıyoruz...