Dünyada da Türkiye’de gündem sürekli sıcak…
Her gün aynı anda birçok sorun üzerine konuşuyoruz, tartışıyoruz…
Ne ki, bu sorunların neredeyse çoğu çözülmüyor…
Kimileriyse ağırlaşarak sürüyor hatta..!

İnsanlar o yahut bu şekilde sosyal medyayı kullanmakta…
Sosyal medyanın kimi yararlı yanlarına karşın çokça kez stres, yalnızlık, öfkelendirme ve depresyon dâhil olmak üzere birçok sorun ve tehlikeyi barındırdığı ve zarar verdiği de ortada…

Siyasiler, yasama faaliyeti kapsamında çoğunlukla Meclis’te konuşup tartışıyorlar sorunları…
Akademisyenler, yazdıkları-çizdikleriyle ve konferanslarda söyledikleriyle anlatıyorlar meramlarını…
Gazeteciler, gazete, dergi, internet sitelerinde yazdıklarıyla; radyo-televizyon programlarında yaptıkları tartışmalarla düşüncelerini açıklıyorlar…
Kalan çoğunluk ise sosyal medya marifetiyle görüşlerini belirtmeye çalışıyor…

Hiç kuşkusuz milletvekilleri, siyasetçiler, akademisyenler ve gazetecilerin ikinci düşünce açıklama ve siyaset yapma alanı ise sosyal medya…
Hepimiz biliyoruz, sosyal medya son yıllarda çok etkili…
Ne ki, denetimden uzak bu alan, “dilin kemiğinin olmamasından” kaynaklı birçok laf salatalığının ortaya serildiği bir alan..!

Bu alanın etkisi bir yandan yankı odalarına hapsolurken, bir yandan da açılan son derece saçma ve yanlı konu başlıkları ile çok ileri gitme ve çok gerilerde kalma arasında gidip gelen bir ruh halini yansıtmakta çoğunlukla..!
“Çok ileri gitmeler” kişi hak ve özgürlüklerini yok sayma, hakaret etme derecesine vardırmakta işi..!

Bu yapının topluma yarar getirdiğini söyleyebilmek çok zor…
Çünkü ülkenin sosyal medya alanından daha çok meşru zeminde yapılacak siyasete gereksinimi var.

Siyaset olarak tanımladığımız şey; kamusal alanda var olan sivil inisiyatiften derneğe, düşünce kuruluşundan siyasi partilere kadar var olan örgütlü yapılara katılmak, şikâyet edilen konular ile ilgili olarak söz üretmek, pozisyon almak ve o örgütlenmeyi büyütmektir yani…

Sosyal medya ise aslında siyasal enerjiyi emen bir makine olma dışında pek fazla işlevinin olmadığı açık oysa…

İktidar yandaşlığı gibi, iktidar muhalifliğinin de olması son derece doğal…
Doğal olmayansa, muhaliflerin kendilerini o mahallenin “doğal/seçilmiş/seçkin sahipleri” sanma yanılsamasının oluşturduğu ruh hali içinde bulunmaları…

Bu, kısmen iktidar yanlıları için de böyle kuşkusuz…
Ama “muhalif olmanın dayanılmaz hafiflikleri” daha öne çıkmakta…

90’ların refleksleriyle yorum yapma alışkanlıkları artık sıkmaya başladı..!
Bunlar değişim ve dönüşümleri ya algılayamıyor yahut görmezden geliyor olmalılar..!

Yarım asırdır izlediğim her yerel-genel seçim öncesi “Aldık, kazandık” şeklinde seslendirmelerine karşın; seçim yenilgilerinden hiçbir ders çıkaramamış olmaları ise işin en tuhaf yanı olsa gerek..!

Kendi kendilerini kandırdıklarının bile farkında değiller gibi; sonraki seçim için de aynı döngüyü yaşamaları çok tuhaf..!

Yaşamımızın her alanında onlarla iç içeyiz; tanıklıklarımız, anılarımız var…
Her seçim öncesi “Bu kez farklı olacak, kazanacağız” deyip en az 20 genel-yerel seçim sonrası hiçbir şey olmamış gibi yaşamı aynı mantıkla sürdürmek nasıl bir şey acaba?

Bunlar sonradan kendilerini kuşkusuz sosyal medyada ona-buna küfredip hakaret ederek rahatlatıyorlar olsa gerek..!