Kadrolu işçi ikramiyesini alırken taşeron işçi neden mahrum kalıyor?
Aynı emeği veren insanlara farklı haklar tanımak hangi adalet anlayışına sığar?
İşçinin emeği aynıysa, hakkı neden farklı?
Bugün kamuda çalışan binlerce işçinin temel sorunu tam da bu.
2018 yılında 696 sayılı KHK ile yaklaşık 900 bin taşeron işçinin kadroya veya belediye şirketlerine geçirilmesi önemli bir adımdı.
Ancak bu düzenleme herkesi kapsamadı.
Kamu iktisadi teşebbüslerinde, bazı özel bütçeli kuruluşlarda ve belirli hizmet alımı alanlarında çalışanlar kapsam dışında kaldı.
Aradan yıllar geçti.
Bekleyiş bitmedi, mağduriyet ortadan kalkmadı.
Taşeron sistemi sona erdi denildi ama farklı biçimlerde varlığını sürdürdü.
Bir tarafta ikramiye, diğer tarafta geçim mücadelesi!
Kadrolu işçi 52 günlük ilave tediyeden yararlanırken taşeron işçi bu hakkın dışında kalabiliyor.
Ücret, sözleşme ikramiyesi, banka promosyonu ve sosyal haklarda da farklılıklar yaşanıyor.
Aynı koridorda çalışan, aynı işi yapan, aynı sorumluluğu taşıyan iki insanın bayramda bile farklı haklara sahip olması nasıl açıklanabilir?
Üstelik taşeron işçinin sorunu yalnızca ücret değil.
Sürekli değişen ihale şirketleri, iş güvencesi kaygısı ve geleceğe ilişkin belirsizlik de cabası.
İşçi yıllarca aynı kamu kurumuna hizmet veriyor ama çalıştığı şirket değiştikçe yarını yeniden belirsizleşiyor.
Hizmet alımını savunanlar maliyet ve esneklik gerekçelerini öne sürüyor.
Ancak kamu bütçesini korumanın yolu, çalışanlar arasında kalıcı bir hak uçurumu yaratmak olmamalı.
Kamu tasarrufu işçinin alın terinden mi yapılmalı?
Kimseye ayrıcalık verilsin demiyoruz.
İstenen çok açık: Eşit işe eşit hak, emeğe adil ücret ve insanca çalışma koşulları.
Kapsam dışında kalan işçilerin durumu yeniden değerlendirilmeli, kadroya geçiş için adil bir düzenleme yapılmalı ve hizmet alımı sisteminde çalışanların hakları güvence altına alınmalı.
Yıllardır aynı işi yapan, aynı kuruma hizmet veren insanların hâlâ hak mücadelesi vermesi kabul edilebilir değil.
Buradan yetkililere bir kez daha sormak gerekiyor:
Aynı işi yapan işçilerin biri haklarını alırken diğeri neden beklemek zorunda?
Taşeron işçiler artık vaat değil, çözüm bekliyor. Çünkü alın terinin kadrosu, şirketi ve ihalesi olmaz.
Emeğin karşılığı adalet olmalıdır!
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
OZAN ÖZTÜRK
KAMUDA İKİ SINIF İŞÇİ: AYNI EMEK, FARKLI HAKLAR!
Aynı kurum, aynı iş, aynı mesai.
Ama iki farklı dünya!
Kadrolu işçi ikramiyesini alırken taşeron işçi neden mahrum kalıyor?
Aynı emeği veren insanlara farklı haklar tanımak hangi adalet anlayışına sığar?
İşçinin emeği aynıysa, hakkı neden farklı?
Bugün kamuda çalışan binlerce işçinin temel sorunu tam da bu.
2018 yılında 696 sayılı KHK ile yaklaşık 900 bin taşeron işçinin kadroya veya belediye şirketlerine geçirilmesi önemli bir adımdı.
Ancak bu düzenleme herkesi kapsamadı.
Kamu iktisadi teşebbüslerinde, bazı özel bütçeli kuruluşlarda ve belirli hizmet alımı alanlarında çalışanlar kapsam dışında kaldı.
Aradan yıllar geçti.
Bekleyiş bitmedi, mağduriyet ortadan kalkmadı.
Taşeron sistemi sona erdi denildi ama farklı biçimlerde varlığını sürdürdü.
Bir tarafta ikramiye, diğer tarafta geçim mücadelesi!
Kadrolu işçi 52 günlük ilave tediyeden yararlanırken taşeron işçi bu hakkın dışında kalabiliyor.
Ücret, sözleşme ikramiyesi, banka promosyonu ve sosyal haklarda da farklılıklar yaşanıyor.
Aynı koridorda çalışan, aynı işi yapan, aynı sorumluluğu taşıyan iki insanın bayramda bile farklı haklara sahip olması nasıl açıklanabilir?
Üstelik taşeron işçinin sorunu yalnızca ücret değil.
Sürekli değişen ihale şirketleri, iş güvencesi kaygısı ve geleceğe ilişkin belirsizlik de cabası.
İşçi yıllarca aynı kamu kurumuna hizmet veriyor ama çalıştığı şirket değiştikçe yarını yeniden belirsizleşiyor.
Hizmet alımını savunanlar maliyet ve esneklik gerekçelerini öne sürüyor.
Ancak kamu bütçesini korumanın yolu, çalışanlar arasında kalıcı bir hak uçurumu yaratmak olmamalı.
Kamu tasarrufu işçinin alın terinden mi yapılmalı?
Kimseye ayrıcalık verilsin demiyoruz.
İstenen çok açık: Eşit işe eşit hak, emeğe adil ücret ve insanca çalışma koşulları.
Kapsam dışında kalan işçilerin durumu yeniden değerlendirilmeli, kadroya geçiş için adil bir düzenleme yapılmalı ve hizmet alımı sisteminde çalışanların hakları güvence altına alınmalı.
Yıllardır aynı işi yapan, aynı kuruma hizmet veren insanların hâlâ hak mücadelesi vermesi kabul edilebilir değil.
Buradan yetkililere bir kez daha sormak gerekiyor:
Aynı işi yapan işçilerin biri haklarını alırken diğeri neden beklemek zorunda?
Taşeron işçiler artık vaat değil, çözüm bekliyor. Çünkü alın terinin kadrosu, şirketi ve ihalesi olmaz.
Emeğin karşılığı adalet olmalıdır!