Türkiye’de yıllardır süren eğitim tartışmalarının merkezinde artık çok net bir gerçek var:

Özel okullar ve özel üniversiteler, eğitim kurumundan çok ticarethane gibi çalışıyor.

Veliler, her kayıt döneminde neredeyse bir bankamatik gibi görülüyor.

Öğrenim ücretleri her yıl fahiş oranlarda artıyor ama aynı oranda eğitim kalitesinde bir iyileşme görebiliyor muyuz?

Ne yazık ki hayır.

Çocuğuna iyi bir gelecek sunmak isteyen veliler, çoğu zaman “müşteri” muamelesi görmekten öteye gidemiyor.

Diploma Fabrikaları

Özellikle özel üniversiteler, giderek birer diploma fabrikası hâline geldi.

Üniversite yılları, bilim ve araştırma yerine sosyal medya reklamlarına, gösterişli kampüslere ve marka imajına odaklanan bir dönem olarak geçiyor.

Öğrenciler ise çoğu zaman “Biz paramızı verdik, diplomamızı aldık” diyerek bu çarpık düzeni kabullenmiş durumda.

Oysa üniversite; sorgulayan, araştıran, üreten bir gençlik yetiştirmeliydi.

Eşitsizliği Derinleştiren Sistem

Özel okulların artışı, toplumdaki sınıfsal ayrımı da derinleştiriyor.

Parası olan aileler çocuklarını konforlu okullara gönderebilirken, imkânı olmayanlar kalabalık devlet okullarında ayakta kalmaya çalışıyor.

Eğitim, fırsat eşitliği yaratacağına, daha da adaletsiz bir düzenin aracı oluyor.

Eğitimde Çıkış Yolu

Elbette istisnalar var.

İşini hakkıyla yapan, akademik kaliteye gerçekten önem veren özel kurumlar da bulunuyor.

Ancak geneli düşündüğümüzde eğitim; bir meta gibi alınıp satılan, “müşteri memnuniyeti” ile ölçülen bir hizmet hâline dönüşmüş durumda.

Bu gidişatın sonu bellidir: Kalite kaybı.

Öğretmenlerin değersizleştirilmesi, eğitimin ticari baskılarla şekillenmesi, ülkenin geleceğini çürüten bir hastalık gibi yayılıyor.

Eğitim, ancak kamusal denetim, öğretmenlerin güçlendirilmesi ve bilim odaklı yaklaşım ile yeniden gerçek kimliğine kavuşabilir.

Aksi hâlde, diploması olan ama donanımı olmayan bir nesil ile geleceğe yürümek zorunda kalacağız